dinsdag 25 april 2017

Speeltuin Barchon

video
Vorig weekend naar de speeltuin in het fort van Barchon geweest. Met een ploegje avalonners verkenden we diverse parcours, waarbij iedereen zowat z'n gading vond : de kruipers, de parapluërs, de zwierders, de tyrolienners, de après-spéléos, de wringers, en ook de plonsers.  Geniet mee van de blub van Peter en de goesting van de waterkiekens om er nog eens opnieuw in te duiken. Merci aan de Barchonploeg voor de puike organisatie.

vrijdag 21 april 2017

De zevende mini-expé : op zoek naar de ondergrondse Vannon.

De zevende mini-expé ging door van woensdag 12 tot maandag 17 april.
Deelnemers: Erik, Mario, Dagobert met familie en Jos.

Woensdag in de late namiddag komen Dagobert, Myriam en de drie kinderen toe in Poinson-lès-Fayl.
Leen en ik zaten er al enkele dagen en alles was in gereedheid gebracht voor de 7de mini-expé.
Nadat iedereen zich geïnstalleerd had, kunnen we aan tafel...
's Avonds komen ook Mario en Erik toe. Dan is de ploeg voltallig en het wordt nog een gezellige avond.

Donderdag trekken Mario, Erik en ik  erop uit om de Tonnerre verder te desobstrueren. Er ligt nog een massa puin van vorige sessies achteraan gestockeerd, en dat moet er eerst uit.


Ook graven we de verste passages dieper uit zodat we tenminste op onze knieën kunnen verder kunnen. Het lukt ons met drie man nog net om alle zand en puin ineens naar buiten te krijgen. Op het einde van de dag is de ganse passage comfortabel uitgediept. We zitten op het einde voor een lage passage die naar links afbuigt: nét te smal om te kunnen zien hoe het achter de bocht verder loopt. Zo'n situatie maakt het altijd spannend... wordt het hierna ruimer? Zal het passeren... enz. Deze vragen zullen we morgen oplossen. Dan is ook Dagobert van de partij en kan ik het wat rustiger aan doen :-). De volgende topo geeft de situatie weer voor de mini-expé:
We hebben nog even tijd en ik laat Erik en Mario het uitzichtpunt zien aan het standbeeld van St Agathe. Hier heb je een schitterend zicht op de droge vallei van de Vannon en we zien in de verte de tijdelijke resurgentie waar we aan het werk zijn.
We wandelen ook  nog even tot aan de ingang van de Grotte St Agathe die een beetje lager tegen de rotswand ligt. Stom genoeg nemen we geen licht mee en kunnen we er maar enkele meters in...
Thuis worden we verwelkomd door een enthousiaste bende kinderen, hond(je), Dagobert en Myriam. Myriam heeft voor het eten gezorgd en wij zijn uitgehongerd. We doen haar kookkunst dus alle eer aan! We eindigen de dag met een gezellig kampvuur: gelukkig heeft Galatea veel hout gesprokkeld en kunnen we het vuur de ganse avond aanhouden.
Vandaag zijn we met vier. Dagobert start met de graafwerken. Het is even wennen om de juiste posities te vinden, maar eens zover gaat het als een (boemel) trein. Het is niet eenvoudig werken en de weg die het puin naar buiten moet afleggen is lang. Toch vorderen we gestaag, tot twee vloerplaten ons het leven moeilijk maken. Maar daar hebben we 'pilletjes' voor en, na de uitwerking (ondertussen in het zonnetje gepicknickt), kunnen we passeren!
De tocht is er (blazend) en we zijn dan ook gebeten om verder te doen. Maar na enkele uren is het vat af moeten we stoppen... Morgen is er nog een dag.
Drie dagen na mekaar graven in een smalle bochtige pijp...dat doet pijn! Toch doen we de ganse dag verder. Bak na bak met puin en zand verlaat de grot. Zijn we nu zelf een grot aan't graven, vragen we ons soms af... In de late namiddag ziet het er plots goed uit: we zitten voor een lage laminoir die op het eerste zicht na enkele meters passeerbaar lijkt. Maar soms zien vermoeide ogen dat wat ze hopen te zien, en na nog wat graven blijkt het toch niet zo ruim te zijn...


Ook zien we hier en daar terug recente sporen van een das... Dat is minder goed! Wat wel goed is, is dat het gans ten einde terug de berg in draait. We zullen het pas weten als we écht tot daar gegraven hebben. We geven immers de zoektocht niet op... Wat we hopen te vinden wordt duidelijk met volgend filmpje (crue, mei 2015). Normaal staat de resurgentie droog! Al bij al zijn we 6m opgeschoten. Wordt dus vervolgd!
video
Thuis worden we weer verwend door Myriam. Ook al hebben we in de grot geen doorbraak kunnen forceren, we hebben in ieder geval lekker gegeten ;-)
Vandaag, paaszondag, komt de paashaas langs en moeten er eieren gezocht worden. Onze paashaas van dienst wordt echter betrapt tijdens het verstoppen... Maar het spelletje wordt verder gespeeld alsof er niks gebeurd is. Vandaag vertrekken Dagobert en familie terug naar België.
Mario, Erik en ik rijden echter na het ontbijt naar Bournois, op 82 km van bij ons, om de Grotte de la Malatière te doen. Enkel voor Erik is de grot nieuw, maar voor Mario en mij is het een prettige hernieuwde kennismaking.

Deze klassieker blijft een fantastische belevenis. Voor elk wat wils: grote zalen, concreties, kruippartijen, metro-grote gangen enz... We zijn de eerste ploeg in de grot en kunnen in alle rust genieten van de schitterende omgeving.
Op de terugweg komen we in de Metro twee andere ploegjes tegen. Het is een bont gezelschap dat daar onder de grond verbroederd: Fransen, een Hollandse, Zwitsers, Belgen, jong en oud... En terwijl de Zwitser en de Hollandse met hun uitgelaten zingende kinderen verder trekken, verlaten wij na enkele uurtjes genieten de grot.
De volgende dag is ook voor ons de mini expé voorbij. Het was echter weer een zeer geslaagde editie: schitterend weer, veel zon, en vooral toffe speleo!

Jos


donderdag 2 maart 2017

Zoveelste schoonmaakdag in Sainte-Anne

Vrijdag 24 februari: Met Annette en Frits naar de St-Anne, voor schoonmaken druipsteenwanden, en ik als fotograaf. Voor Frits een eerste maal in een grot na het zware ongeval, inmiddels 3 maanden geleden. Zoals steeds is de Sainte-Anne daar de ideale testgrot voor!

Afspraak om 14 u aan de grot. Omkleden in de ingang want het was regenachtig weer. Dan gauw naar achteren.
Eerst foto’s gaan maken in de Galerie du Laboratoire, die we enkele jaren geleden schoonmaakten. 
Verdorie wat ziet dit er toch goed uit nu. Amper voor te stellen dat heel deze galerij, over wel 50 m lengte, zwart was van het roet van duizenden carbuurvlammen.

Tijdens de schoonmaak in 2012 van de Galerie du Labo. Links is het roet al weggespoten; eronder zat een nooit vermoedde kleurenpracht.
Dezelfde plek anno 2017


Voor wie de historiek vergeten is: tijdens een solotrip in de Sainte-Anne, in 2012, stelde ik vast dat het roet zich gemakkelijk liet wegwassen. Een tweede experiment en enkele filmpjes volstonden om de Commission Protection te overtuigen en zodoende werd een heel weekend lang met de zware middelen (hogedrukreinigers) die Galerie du Labo schoongemaakt. Het resultaat was spectaculair.

Hier een link naar een van de filmpjes die alles op gang brachten:

Tijdens het UBS/VVS schoonmaakweekend in 2012.
Nadien heeft Avalon er nog vele malen op kleinere schaal schoongemaakt, en een restauratieproject gestart in de kleine "Salle des Graffitis".
Dat werd in deze artikels al eens verteld:


Terug naar vorige vrijdag dus. Na de Galerie du Labo, zijn we foto’s gaan maken in de “Salle des Graffitis”, waar we al enkele jaren een experiment hebben lopen om de gours weer actief te krijgen. Dit heeft voor de eerste 2 gours al een spectaculair resultaat tot gevolg: die zien al helemaal wit! De derde en grootste gour is nu 1/3 gevuld en zal waarschijnlijk slechts zeer uitzonderlijk vol komen. Jammer want deze is echt nog erg zwart. De 4de gour ligt waarschijnlijk te hoog om ooit nog actief te worden. 

Deze gour stond eeuwen lang droog en zag gitzwart. Na "heractivering" is hij op 2 jaar tijd weer prachtig wit geworden.

Toch is het zaaltje er al veel op vooruitgegaan, vooral doordat de meeste graffiti al eerder zijn verwijderd. Wat foto’s gemaakt, en dan aan het werk: het schoonspuiten van de wand tussen de ketting en de Baignoire. Deze was al gedeeltelijk door Annette en mij gedaan. Er waren maar 2 sproeiers en Frits en Annette sproeiden urenlang de roetwanden proper, terwijl ik continu water aanbracht met een tonnetje van 5 liter, en nu en dan een foto maakte.

Weer verschijnt vanonder een zwarte roetlaag een mooie druipsteenwand!

Het is onvoorstelbaar welke kleurenpracht en zelfs hagelwitte druipsteen er onder de zwarte roetlaag zit! En gelukkig laat deze zich meestal vrij goed wegspoelen, in een gitzwarte stroom. Het is dan ook een verslavende bezigheid en er was enige overtuiging voor nodig om rond 19 u ’s avonds ermee te stoppen. Want er blijft nog heel veel oppervlakte te doen!


Weer zo een zwarte wand die op een kwartier tijd totaal verandert

Riviertjes van zwart water spoelen omlaag
We gingen terug langs een hoger gelegen gang en die is in feite nog zwarter dan alles eronder. Nog meer werk in het vooruitzicht dus. En we moeten daar dan echt eens met veel meer mensen en materiaal naartoe gaan, anders krijgen we het nooit gedaan.

Op zaterdag 11 maart gaan we terug. Wie wil meehelpen mag het me laten weten! Maar een plantensproeier (5 liter) is wel een must.

Foto's: Paul De Bie en Vincent Gerber

donderdag 26 januari 2017

Mouflons 19 en 20

Dinsdag 27 dec 2016
Mouflons, Paul en Annette, 19de sessie. Vriesweer dus ideaal om de tocht te volgen. Aan onze terminus van vorige keer, een iets te nauwe passage tussen 2 blokken, moesten we een uurtje werken en een plop zetten. We geraakten er dan door, maar het blijft een ruggenbreker. En hoera, weer ruimte, een soort gang/zaaltje met een mooie kleivloer. Rechtdoor een uit te graven passage, recht omhoog een schouw van 2-3 m hoog. Daar kwamen we zowaar in een mooi geconcretioneerd stukje terecht, met ook een mooie plafondlapiaz en ook weer veel Stromatoporen. Weer omlaag, aan de passage rechtdoor beginnen graven. Gaatje van 10x10 cm maar een half uur later was het een “gat” geworden. Voorzichtig omlaag, weer een klein zaaltje, weer twee vervolgen: het ene een schuine pijp omlaag die bovenaan net te smal was. Het andere een horizontale spleet, waarin men 3 m ver ziet In beide gevallen duidelijk tocht.
Topo van het nieuwe stuk, weer zeker 30 m erbij! Grotje intussen al 125 m lang. Hier staan we gauw terug.

Annette in het nieuwe stuk

Er zijn zowaar wat druipstenen


Zondag 22 jan 2017
Dat "gauw" terug van vorige keer was wat optimistisch, want mijn tenniselleboog is weer terug en om die wat rust te gunnen, werd de voorbije weekends vooral geprospecteerd - profiterend van het stevige vriesweer.
Toch vandaag in de namiddag solo naar de Mouflons, waar ik met één arm (de linker) heb gewerkt aan de horizontale spleet aan de voet van het eerste putje. Vele bloemkolen wijzen erop dat er hier veel tocht passeert. 
De spleet (zowat 7 cm hoog)
Geheel achteraan de grot, waar ik met Annette vorige keer werkte, durfde ik alleen niet gaan werken: nogal instabiel. Toch was ik finaal verplicht om er even heen te kruipen, want het graafmateriaal lag daar! En dus weer door die lastige ruggenkraker kruipen, dat moeten we toch nog verbreden daar!

Zicht gekregen op iets dat omlaag gaat, nog te smal. Met één arm kon ik niet efficiënt werken en bovendien begon die na een uur of 3 graven en puin ruimen het ook al op te geven. en ik ben balend en depri uit de grot gekropen. Twee en een half jaar tenniselleboog: ik heb er meer dan genoeg van. Opm: aan de grot gekomen stond de troep Mouflons er weer, dat was lang geleden. Ze hebben dus gelukkig de klopjachten van de voorbije maanden overleefd.
Dit was de 20ste sessie.


woensdag 14 december 2016

Mouflons eindelijk

Zondag 13 nov 2016
Met Mark Michiels naar Mouflons. Urenlang gewerkt aan het gaatje dat Annette en ik vorige keer al wat vergroot hadden. Heel veel blokken weggehaald en 2 plops. Onze stockageruimte was op de duur al ¾ vol!
Mark aan het werk in wat enkele uren later een doorbraakje zou worden
Mark in ons nieuwe stukje
 Rond 15 u kregen we zicht op een putje van 2 m diep. Smal en beneden vol puin. Maar op halve hoogte was een horizontale spleet zichtbaar met ruimte achter. In amper een kwartier kon Mark genoeg stenen ruimen om daarin te geraken. De ruimte was niet groot, tussen grote blokken, maar er vertrok een nauwe spleet omlaag. Ik daalde erin af en geraakte van daaruit in een veel ruimer vervolg. Hier waren zelfs wat concreties! Niet direct een evident vervolg gezien, maar er zijn 3 interessante plekken. Heel tevreden, zomaar 10 m erbij en dit is "echte grot".

Paul en Mark, tevreden
Vrijdag 18 nov 2016
17de sessie in de Mouflons (Paul en Annette). Eerst de puinhelling beneden het “putje” gestabiliseerd met kippendraad die op diverse plaatsen met goujons is vastgezet. Dan 6 tiges dwars in de wand geboord zodat men de puinhelling kan uitklimmen zonder op het puin te moeten gaan staan. Prima gelukt, veel veiliger nu!
Daarna met Annette het stukje gaan bekijken dat Mark en ik vorige week vonden. Na grondig onderzoek: er is veel te weinig tocht, we hebben iets gemist! Achteraan is er wel een gat tussen aan elkaar geconcretioneerde blokken, waarachter ruimte is. We slaagden erin om met hamer en koevoet dit gat open te krijgen. Annette geraakte erdoor en vond aldus nog 5 m bij: laag zaaltje met een stalagmiet. Met de Hilti kon ik gaten boren voor de beitel en daarna het gat zover verbreden dat ik er ook door kon. Maar hier was het dus echt niet te doen, niks tocht. Het was intussen al na 14 u, we waren scheel van honger en dorst. Gauw naar buiten.
In het nieuwe zaaltje zijn zowaar enkele concreties
Na wat eten en drinken, weer de grot in, ditmaal al topograferend. We blikten alles in, veel meer werk dan gedacht: de grot meet nu al 45 m !. Daarna gingen we op zoek naar de verloren tocht. Deze werd gelokaliseerd in 2 dalende diaklazen. Na veel gebeitel geraakte Annette in de eerste dieper, maar beneden was enkel een klein gaatje en een blazend éboulis. 
Annette wurmt zich omlaag in een diaklaas
In de andere diaklaas zag het er beter uit: na de opening te hebben uitgegraven, kon ik hoofd eerst omlaag hangen in een putje, dat op -1,5 met blokken dicht zat. Maar eronder was er duidelijk meer ruimte! Heel moeilijk werk, vooral om er weer uit te geraken. Eén blok was enorm en diende geplopt te worden. Buiten moesten we toch wel een kwartier wachten. Terug in de grot, het blok was in grote stukken gebroken die nu halfweg het putje (3-4 m diep) hingen. Maar bovenaan het putje was het echt te smal om er veilig in te geraken. Daar moest nog aan gewerkt worden.

We waren intussen uitgeput en bont en blauw want dit is intussen een sportief en scherp grotje!
Genoeg voor vandaag dus.

Zondag 11 dec 2016
Zondagmiddag nog even met Annette naar de Mouflons. Uiteraard was ons doel het putje. We slaagden erin om er twee grote blokken uit te sleuren en daarna lag de weg open. Voorzichtig omlaag, 3 m dieper was er een zaaltje gevormd tussen enorme blokken (de grootste meet zeker 3 x 4 m). Na wat gesnuffel hadden we op 2 plaatsen zicht op een lager gelegen gang, verdedigd door een te nauwe doorgang.
Hoera, eindelijk een echt zaaltje, met plaats!
Annette was intussen heel voorzichtig tussen dreigende blokken omhoog geklommen en kwam daar in een bovenverdiep terecht. Hier was een mooi plafond te zien, met vele fossielen van Stromatoporen. Het liep er wel wat verder, weer omlaag en ook hier stopten we voor een donker gaatje waarachter weer wat ruimte was.
Het wat later ontdekte bovenverdiep

Fossielen van Stromatoporen
Best tevreden met deze vordering! Naar buiten om het topomateriaal te gaan halen. De topo was toch wel wat werk want wat we vandaag bijvonden, is eigenlijk zo groot als alles dat we reeds hadden.
Na de topo werkten we nog een half uur aan de eerst gevonden vernauwing waaronder “iets” verder liep. Uiteindelijk geraakten we erdoor, afstapje van 2 meter, dan na 3 m gang zat alles dicht. Vreemd want er was echt veel tocht voelbaar in de vernauwing. Dat bekijken we later nog wel.
Paul topografeert de ontdekking
De grot meet nu al 95 m en is reeds 16 m diep. Dat begint er stilaan op te lijken. Maar dat moet nog veel, veel meer worden!

woensdag 9 november 2016

De zesde mini-expé naar de Haute Marne.

De zesde mini-expe naar het grensgebied Haute Marne en Haute Saône.

(27/10/2016 en 02/11/2016 tot 06/11/2016)

(27/10/2016)

Ik zit al enkele dagen in ons basiskamp. Agnes Lamotte, prof archeologie aan de universiteit van Lille en Dijon, nodigt me uit om 's namiddags mee enkele grotjes te gaan bekijken in Fouvent-le-Bas die misschien wel prehistorisch interessant kunnen zijn. Ze liggen meestal op privé-terrein en dus ben ik zeer blij met haar voorstel.
Samen met haar, een assistent en enkele plaatselijke bewoners bezoeken we een heleboel pertes, grotjes, resurgenties enz.


Voor mij wordt het een zeer interessante namiddag, met veel uitleg en voor ons speleo's twee mogelijke graafplekken!
Tevens wordt in een pas geploegd veld door de assistent een bi-face (schraper) van Neanderthaler gevonden. Dat is in de streek geen uitzondering, maar voor leken zoals ons is het toch wel bijzonder.
s' Avonds komt Agnes nog de hele avond bij ons doorbrengen en wisselen we gegevens uit. Het wordt een heel fijn contact en de samenwerking (archeo-speleo) wordt bezegeld.

(02/11/2016 tot 06/11/2016)
Woensdagavond (02/11/2016) is 's avonds de ganse ploeg in Poinson-lès-Fayl aangekomen en zijn we compleet: Peter, Liam, Dagobert, Julans, Erik en ikzelf. We nestelen ons nog een uurtje voor de houtkachel en daarna duiken we onder de wol.

Donderdag graven we verder in de Trou du Tonnerre, een grot die we volledig gedesobstrueerd hebben tijdens de vierde en vijfde mini-expe. ( zie ook: http://scavalon.blogspot.be/2016/07/haute-marne-trou-du-tonnere.html )


Ik was er nadien solo nog enkele keren gaan werken en dat puin moest er eerst nog uitgehaald worden. Met zes was dat snel gefikst, en dus begon Dagobert ijverig verder te graven, na een uurtje afgelost door Peter.
Ondertussen maakten Erik en ik een bovengrondse topo zodat we alle grotjes konden situeren ten opzichte van elkaar. Omdat er nog steeds weinig water is, wordt ook de tijdelijke resurgentie opgemeten.

Een ander doel van de expe was het doen van een sondage in de Trou du Rocheleule (Gilley). Dit door ons gedesobstrueerd grotje zou wel eens een prehistorisch Hyena-nest kunnen zijn, en omdat er in de streek al redelijk wat resten van mammoet en andere beesten gevonden zijn, hoopten we op een mega vondst. Dus trok Dagobert, Erik en Julans er in de namiddag naartoe. Spijtig genoeg hadden ze geen succes. Waarschijnlijk ligt het grotje te hoog op de helling om als nest interessant te zijn.

We geraken in de Tonnerre uiteidelijk twee meter verder, maar het wordt daar rechtdoor redelijk hopeloos. Tijdens de maaltijd (gemarineerde kip met frieten en fruit van Peter!) wordt dan ook unaniem beslist om morgen in het pijpje aan de rechterkant verder te doen. Dat kan voorlopig met twee man, dus gaat de rest naar de Deujeau. Deze klassieker hebben we al vaak gedaan, maar voor Erik en Julans is ze nieuw.

Vrijdag trekken Jos, Erik, Julans en Liam naar de Deujeau. Erik equipeert de ingangsput en even later staan we in de collecteur. De tocht verloopt vlot en om 2 uur 's namiddags staan we alweer aan de Tonnerre. Juist op tijd om bakken te trekken! Dagobert en Peter hebben niet stil gezeten. De smalle pijp naar rechts is nu een comfortabele  passage. En er is ruimte. Hoopvol doen we dus voort.
Ik topografeer ondertussen met Dagobert de grot zodat we nu alles aan elkaar kunnen plakken!
Laat in de namiddag hebben we (Julans dan toch) zicht op een pijpje dat opnieuw berginwaarts gaat en dat na enkele meters breder lijkt te worden. De toegang zal nog wel veel werk vragen, maar toch zijn we hoopvol gestemd. Het zou kunnen dat we eindelijk 'vertrokken' zijn. Het is echter al laat en dus kramen we op. Het vervolg zal voor de zevende mini-expe  zijn.

Zaterdag staat er immers een klassieker op het programma: de Gouffre/Grotte du Captiot. Deze grot ligt op 47 km van ons basiskamp in Gy en is door ons vlamingen weinig gekend.


Het regent vandaag en het is kil en vochtig als we ons klaarmaken. Volgens de beschrijving kan je tot aan de ingang rijden met de auto, maar dat blijkt vandaag de dag niet meer mogelijk te zijn. Dus wordt het een kwartiertje stappen. Het is weekend, dus is het jacht! Gelukkig zitten de jagers niet dichtbij (we zien en horen ze wel in de verte!). Na veel zoeken vinden we de ingang (dankzij een trail -runner die ons de weg wijst).
De ingang verrast ons: best wel imposant!



We volgen de schuin aflopende brede gang die geleidelijk versmalt en na 60 m eindigt bij Puits Mario (P13). Erik equipeert voor de eerste maal onder de grond, én hij doet dat prima. Ik ga hier niet de ganse grot beschrijven, maar het is een echte aanrader.
We zagen er een vleermuiskolonie, moesten stukken op onze buik, traverseerden lange sportieve meanders die geëquipeerd moesten worden (goed gedaan Erik!), klommen een (vastgeëquipeerd) putje uit, baggerden wat door modder en moesten uiteindelijk halt houden wegens slechte spits en reeds te laat... Julans, onze Benjamin van 15 jaar, desequipeerd!
Maar we komen er zeker nog terug, ondanks de CO2 die er goed voelbaar was.
Er zijn in het eerste deel veel nieuwe spits wegens een speleo-secous oefening enkele jaren geleden. (zie: http://www.haute-saone.gouv.fr/content/download/5171/31850/file/exercice)

We maken er weer een gezellige avond van en maken al plannen voor de volgende expe. We hebben goede hoop op de Tonnerre, en er ligt nog een klassieker te wachten! (het wordt een gewoonte om 2 graafdagen te laten volgen door één klassieke grottocht).
Wordt vervolgd.

Jos



Nieuws van het Belgische explofront

Tijdens een weekje herfstvakantie hebben Annette en ik ijverig verder gedaan aan diverse van onze Belgische projecten. Een samenvatting:

Zaterdag 29 oktober 2015
Trou du Parrainin Eprave; een grot die al heel lang op mijn wenslijst stond. Het was een werkbezoek onder leiding van Benoit Lebeau (GRPS), in gezelschap van Marc Legros (SCF) en Annette. Het eerste deel van de grot is door mijnwerkers uitgegraven in de 19de eeuw. Verderop is er een ruime, zeer geconcretioneerde galerij (Cimétière), gevolgd door een zaal en enkele annexe réseaus en gangen. Achteraan zochten we in elk gaatje, maar een evidente plek om te werken vonden we niet echt. We vervingen ook een looplijn, dus hadden we de boormachine toch niet voor niks bij. We haalden ook nogal wat rommel van de ontdekkers eruit, graafbakken, emmers, graafmateriaal enz. Toffe grot, jammer genoeg met plakkerige modder en die zit ook over de meeste concreties uitgesmeerd, want de oorspronkelijke ontdekkers van deze grot namen het destijds niet zo nauw. Tegenwoordig is de grot perfect gebaliseerd met touwtjes zodat er geen verdere schade meer kan bijkomen.

Woensdag 2 november 2016
Met Annette naar de Fagnoules. Eerst een uurtje bezig geweest met het fotograferen van een boeket bizarre zwammetjes in de Salle des Arcs. Deze waren op een binnengespoelde dennenappel gegroeid; echt prachtige dingetjes. 



Daarna naar de Siphon Exterminé (S2) waar we als opdracht hadden: een plop zetten in het plafond, op het laagste punt. De waterstand was nog steeds erg laag, er was 30 cm lucht en dus was het nu of nooit. Op mijn rug in het water liggend boorde ik zo een gat van bijna 1 m diep (en 12 mm diameter). Extra veel goe poeier erin, en een half uur later BOEM. Het resultaat valt af te wachten. Hopelijk is dit lage punt, dat bij hoog water een probleem kan zijn (2 jaar geleden moesten we hier nog met het hoofd half onder water passeren), nu definitief weg. Tenslotte nog een uur bezig geweest aan de ingang, waar ik de opening in het beton onder de poort vergrootte met de Hilti, hamer en beitel, om aldus de doorstroming van het water te verbeteren. Hopelijk hebben we nu minder last van modderophoping voor de poort.

Vrijdag 4 november 2016
Grotte de Vieuxville, Annette en Paul. Deze grot ligt amper 150 m van onze chalet, da’s praktisch dus. Samen met Frits van de GRSC had ik vorig jaar deze oude werf van NTS hernomen. Eerst hadden we de grot getopografeerd, daarna hadden we er in 2015-2016 enkele malen ingewerkt en zo vlot wel 80 m bijgevonden! Onze laatste ontdekking dateerde van februari en was een ruime galerij die nog op topografie en een tweede oordeel wachtte.

Eerst de grot aan Annette getoond, daarna naar het stuk dat Frits en ik in februari ontdekten. Dit geheel getopografeerd (38 m). Tijdens de toposessie ergens omhooggeklommen en zo een meter of 5 bijgevonden, met einde op een vernauwing met erachter minstens 5 m ruimere gang. Maar weinig tocht. Tot slot in de nauwe spleet (links als je de nieuwe gang binnenkomt) ook een vervolg ontwaard en dat ziet er goed uit want hier is goede blazende tocht! Desobstructie van beide mogelijkheden is eenvoudig. Maar dat gaan we natuurlijk samen met Frits doen.
De grot meet nu al 249 m.

Zondag 6 nov 2016
Trou des Mouflons
Na het laatste verslag hier op het blog http://scavalon.blogspot.be/2016/05/mouflons-langzaam-maar-zeker.html waren we nog 2 keer terug naar daar geweest. Aldus zaten we nu 3 m diep in een putje dat geheel met hoekig puin (van buiten afkomstig dus) was opgevuld en moeizaam moest worden leeggemaakt. 
Vandaag voor de  15de keer naar de Mouflons, met Annette. Vandaag ging het gebeuren. Eerst was het de beurt aan Annette om puin te ruimen. Een uur later was ze 70 cm gezakt en werden de blokken groter, er waren zelfs gaten tussen waarin steentjes 2 meter diep vielen! Daarna ruimde ik nog een uur. Het was nu duidelijk: onder ons waren er grote blokken met daartussen hopelijk doordringbare ruimte. Maar doordat we weer een meter dieper waren gezakt, hadden we nu links van ons een stapel zeer instabiel en afbrokkelend puin. Die kon elke moment de dieperik ingaan. We verkozen voor een plopje in een sleutelblok. 
Paul kan voorzichtig door de net vrijgemaakte doorgang glippen
Dat bleek de goede keuze: een uur later was de doorgang vrij en kon ik tussen 2 grote blokken doorglippen en hoera: voor het eerst in 15 graafdagen kwamen we in een ruimte uit! Hier was zelfs plaats voor ons allebei! Veel stelde het niet voor: we konden in 3 richtingen telkens een paar meter ver geraken. Maar in één hoek was er zeer duidelijke tocht, een klein gaatje lonkte. We werkten daar nog een uurtje aan tot we zicht kregen op een meter extra vervolg.

Annette in het ontdekte vervolg. Nog klein maar wel echte grot.


De dag was om, maar we waren toch wel tevreden. We zitten in een stabiel grotje en we hebben daar stockageruimte zodat we niet met meer met alle stenen naar buiten moeten. Want dat buiten is toch al wel 7-8 m omhoog! Hopelijk geraken we nu ook verder in een echte, grote grot (hoewel de kans reëel is dat we gewoon in de Trou des Côtes uitkomen).