Het Hart van Anialarra

Vorige week trokken Annette en ik een weekje "op vakantie" in het zuiden van Frankrijk. Vakantie maar toch met een stevig speleosausje overgoten. Eerst streken we neer in La Salle, het godvergeten gehuchtje in de Herault waar onze vriend Michel Renda van de SC de Beziers ons enkele dagen gezelschap zou houden. We hadden het moment niet beter kunnen kiezen, want enkele leden van zijn club hadden het weekend daarvoor in de nabije omgeving een nieuwe grot ontdekt. Een prachtige grot zo bleek, groot (hun ontdekking werd op 1 km geschat) en met nog potentieel.
We werden dus zaterdag onmiddellijk uitgenodigd om, samen met de rest van de club, dit nieuwe wereldwonder te komen bekijken, de fragiele stukken te baliseren met lint, en eventueel première te doen.

En we hebben ervan genoten! Dit was een grot zoals elke speleoloog ze ooit zou willen ontdekken.
Grote galerijen (erg grote zelfs!), overdadig geconcretioneerd met soms immense stalagmieten en coulées. Prachtig gekristalliseerde gours, zalen met tientallen vierkante meters grote calcietkristallen, hagelwitte druipsteenvloeren, grote semi-actieve galerijen met magnifieke vloeren van opgedroogde klei, de meest bizarre excentrieken in alle afmetingen, hydromagnesietbellen, pool fingers (baguettes de gour), zelfs een holenbeerschedel ontbrak niet op het menu! De "plât de résistance" was een zaal met blauwe concreties: uitermate zeldzaam.


Ongelooflijk; en we kunnen ons de emoties en opwinding best voorstellen van het trio dat vorige week, na desobstructie, in deze grot kon doordringen.
En aangezien hier nog slechts één keer iemand was geweest, leek het voor ons evengoed "première" te zijn. We legden niet minder dan 400 m balisagelint uit, wat jammer genoeg worden de geconcretioneerde vloeren regelmatig afgewisseld met modderige stukjes en zal het bijna niet anders kunnen dan een smalle strook op te offeren.

Zondag's trokken we weer deze grot in, voor een uitgebreide foto-sessie waarbij vele mooie hoekjes in 3D en 2D werden vereeuwigd. Annette werd tot fotomodel gebombardeerd en moest al haar geduld aan de dag leggen om de twee veeleisende fotografen (Michel en ik) ter dienste te zijn. Wegens de volumes van de grot werd soms wel met 6 elektronenflitsers tegelijk gewerkt, en eer die allemaal op "de" goede plek lagen, en de belichting goed zat, waren we soms wel een uur bezig!


Na 3 dagen in La Salle reden we verder naar de Pyreneeën, want daar lag het werkelijke doel van onze reis. Allereerst wilde Annette zien in hoeverre haar voet, na het ongeval in de Anialarra vorig jaar, bestand was tegen wandelingen in bergachtig terrein, en hoe lang zij kon stappen en hoe ver zij kon geraken. Eerlijk gezegd hadden we er geen goed oog in... die vermaledijde voet bleef een pijnlijk ding. En de naderingsmars naar de Anialarra loopt over chaotisch terrein, en de tocht ondergronds is niet beter, en kilometers lang!
Gedurende twee dagen kozen we het pittoreske Lescun als uitvalsbasis. Omringd door een keten van hoge kalksteenbergen (met zicht op de achterkant van het PSM-massief), met vele goed aangeduide wandelpaden, is dit een paradijs voor bergwandelaars en alpinisten.

Twee dagen achtereen deden we grote wandelingen; één naar de Cabane de Boué, een andere naar het Lac d'Ansabère en van daaruit naar de hoger gelegen crête (een tocht van bijna 900 hoogtemeters). Deze laatste wandeling deden we in gezelschap van Stoche en familie, die in de Vallée d'Aspe op reis waren. En wat bleek: Annette's pootje hield het uit, mits het verbijten van de nodige pijn. Zat een tocht in de Anialarra er dan toch in?

Vrijdag trokken Annette en ik dan naar de Anialarra. Prachtig weer, en anderhalf uur later stonden we dan aan de ons zo bekende ingang van de AN51. Hartelijk en ontroerend weerziens! We bleven de hele middag boven, genietend van de bergen. Na nog enkele karweitjes (regenzeil opspannen, hier en daar GPS-coordinaten nemen) stapten we terug omlaag.

Zaterdag ging het dan gebeuren. Zonder in veel detail te treden: neem van mij aan dat het afgelopen jaar fysiek, maar vooral mentaal héél zwaar is geweest voor Annette, met talloze slapeloze nachten, nachtmerries, twijfels en mentale ups & downs. Zij had voor zichzelf al lang uitgemaakt dat de keiharde confrontatie met de grot, waarin "het" gebeurd was, de beste remedie was om heel die toestand uit haar hoofd te bannen. En zo geschiedde...

Om 11 u 's morgens liet Annette zich resoluut zakken in de grote ingangsput. Samen daalden we dieper en dieper af... tot we op -400 de rivier hervonden en opnieuw door die reusachtige gangen dwaalden, die Annette het laatst had gezien, liggend op een brancard. Rond -450 m werd halt gehouden want daar hadden we een taak te vervullen, die enige toelichting vereist.

In augustus 2006 vond ik op die plek, in de rivier, een merkwaardige steen. Het was een stuk rode schist, door de rivier gepolijst in de vorm van een hart. Ik legde hem duidelijk zichtbaar op de oever. Tijdens een volgende tocht was het Annette die deze steen naar de oppervlakte bracht. De unieke gevormde steen werd gauw "het hart van Anialarra" genoemd, en we voelden ons wat schuldig hem van de grot ontvreemd te hebben.

We deden een belofte. De dag dat we de rivier zouden terugvinden, die verdwijnt in de gigantische trémie op -650 m, zou de grot haar hart terugkrijgen! In 2005 waren we weliswaar die trémie voorbijgeraakt, maar we zaten nog steeds in fossiele galerijen te ploeteren en van de rivier was nog geen spoor.
Amper één maand na deze belofte, tijdens de onvergetelijke september 2006-expeditie, ontdekten we inderdaad die zo gewenste rivier (zie http://www.scavalon.be/avalonnl/psm/anial2006sept.htm ). Echter "het hart van Anialarra" lag intussen 1300 km verder, in mijn vitrinekast te pronken. En ook in 2007 werd de steen thuis vergeten. De expeditie was in augustus 2007 amper een week bezig, toen het noodlot toesloeg, met de gekende gevolgen en mega-reddingsactie. Was het de wraak van de grot? Wie zal het weten.
Nu, we zijn niet gelovig, noch bijgelovig, maar het stond vast: die steen moest terug vanwaar hij kwam!
En zo kwam het dat, vorige week zaterdag, het hart van Anialarra, na een omzwerving van 2600 km, terug werd gelegd in de grot. Mooi zichtbaar op een richeltje, boven het water. Moge het alle explorators, die hier nog zullen passeren, voor ongelukken behoeden, en ook even doen terugdenken aan de gebeurtenissen in augustus 2007.


Na deze ceremonie, keerden we terug en klommen we rustig de putten uit. Puur genieten. Dankzij onze nieuwe Stenlight verlichtingen zagen we dingen die we nooit eerder hadden opgemerkt!
Buitengekomen bleek het weer niet fameus, het miezerde en was mistig. Doch dat kon de pret niet drukken. Annette heeft de demonen uit haar hoofd verdreven. Alles wordt nu in gereedheid gebracht voor de Anialarra Expeditie 2008, die binnen twee weken van start gaat!