D3 net geen Nieuwjaarscadeau

Eindelijk terug wat tijd om te grotten en te bloggen.

Flink wat sneeuw, moeilijk berijdbare wegen, Siberische temperaturen (-5): niks weerhield ons ervan om het jaar af te sluiten met een D3’tje. Paul was een uurtje eerder ter plaatse en ging al een plop zetten in de nauwe spleet die we vorige keer hadden opengemaakt. De tocht in de grot was fenomenaal, gelukkig warme en vochtige lucht vanuit het groot vervolg dat hier vast en zeker onder zit. De ingang rookte bij deze negatieve temperaturen als een schouw.

De ploeg (zonder fotograaf Paul)

 

Eens de versterking er was (Mario, Frank, Dagobert en Michaëla) begonnen we het puin te ruimen. Zelfs 5 man volstaan bijlange niet om het puin ineens buiten te krijgen (daarvoor zou je nu met 7 moeten zijn). Iedereen zocht zich zo goed als kon een “comfortabel” plekje in de nauwe gangetjes om de bak met puin aan de volgende te geven. Het ruimen van het puin zelf was niet simpel: we gingen nu verticaal omlaag dus dat betekende een soort handstand!

Na 2 uur was deze plop geruimd en werd een volgende geboord. Intussen sleurde de Avalonmachine alles tot aan de oppervlakte.

Mich aan het werk op de terminus (heel deze ruimte was oorspronkelijk een spleet van 5 cm breed!)

Plop, even wachten (de rook was in 20 seconden buiten) en verder doen. Niet zo goed gelukt, maar Dago en Mich braken toch het ene grote blok na het andere weg en zo waren we weer 2 uur zoet. Toen konden we eindelijk eens in het vervolg kijken, en dat maakte ons toch wel enthousiast: we zagen zowaar in een penetrabel en geconcretioneerd gangetje, een luxe die we de voorbije 3 jaar in deze grot niet meer mochten smaken (de breedte van de spleet die we aan het volgen zijn, is gemiddeld 5 à 8 cm).

We zien zowaar in een geconcretioneerd gangetje

Nog een plop, en finaal zaten we in  dat gangetje. Een halve lichaamslengte progressie zonder zwaar desobwerk, en dan stopte het weer. De tocht bleek uit een spleet omlaag te komen, uiteraard zeer nauw. Ontmoedigend! Zo wilden wij de dag niet afsluiten. Ik ging eens neuzen, en net als de vorige keer, vond ik in een hoekje een mogelijkheid. Na wat aarde te hebben geruimd, opende zich plots een zwart gaatje. De tocht verveelvoudigde, zoefde zelfs hoorbaar en blies stof en zand in mijn ogen.

Maar het vervolg blijkt eerder achter dit kleine gaatje te zitten. Daar is nog veel werk aan.

Met de koevoet werd het gaatje maximaal verbreed (een vuist breed!): erachter kregen we nu zicht op een sterk dalende spleet, iets breder en mogelijk met een calcietvloer. Stenen rolden een meter of 2 omlaag. Natuurlijk weer plopwerk in het vooruitzicht, maar net als vorige keer kunnen we zeggen: er verandert (weer) iets. We zakken flink en beginnen stilaan in grottoestanden te komen.

Het vervolg zal voor volgend jaar zijn! Dit was de 37^ste  werkdag in deze grot, het is stilaan ons langste desobproject ooit aan het worden.