door Dagobert L'Ecluse
Wegens te drukke privébezigheden in ons huisje in Vieuxville, de laatste weken geen speleo kunnen doen. Dat werd afgelopen zondag rechtgezet. Het plan was om ‘ s ochtends 2 uurtjes het puin te gaan ruimen in de D3 (waar ik in juli met Annette en Benoit L. een grote plop had gezet) en in de namiddag ongeveer hetzelfde werk te gaan doen in de Grotte des Surprises. Strijdmakkers waren Dagobert, Michaëla en Eric. In de D3 bleek de plop (het waren er 6 simultaan) een zodanige ravage te hebben aangericht dat we liefst 5 uur zijn bezig geweest om al dat puin buiten te krijgen! Dat gaat overigens echt wel moeizaam, want 4 man volstaan bijlange niet om het in één keer buiten te halen, dus moet er met een tussenstockage worden gewerkt en dan moet heel de ploeg opschuiven om het verticaal uit de ingangsput te hijsen..
Wegens te drukke privébezigheden in ons huisje in Vieuxville, de laatste weken geen speleo kunnen doen. Dat werd afgelopen zondag rechtgezet. Het plan was om ‘ s ochtends 2 uurtjes het puin te gaan ruimen in de D3 (waar ik in juli met Annette en Benoit L. een grote plop had gezet) en in de namiddag ongeveer hetzelfde werk te gaan doen in de Grotte des Surprises. Strijdmakkers waren Dagobert, Michaëla en Eric. In de D3 bleek de plop (het waren er 6 simultaan) een zodanige ravage te hebben aangericht dat we liefst 5 uur zijn bezig geweest om al dat puin buiten te krijgen! Dat gaat overigens echt wel moeizaam, want 4 man volstaan bijlange niet om het in één keer buiten te halen, dus moet er met een tussenstockage worden gewerkt en dan moet heel de ploeg opschuiven om het verticaal uit de ingangsput te hijsen..
Nadat eindelijk alles weg was, was er zowaar een ruimte gekomen (“gemaakt” is het woord) waarin 2 personen kunnen staan en elkaar kunnen passeren. Dat is vrij uniek want tot nu toe hebben we daar +/- 20 m artificiële tunnel gemaakt waarin je als een worst ligt. Echter er was niet echt een vervolg te zien en tocht was er al evenmin. De bodem bleek uit klei en oud riviergrind te bestaan en we konden toch wat graven. Na een uurtje en vele bakjes prikte de koevoet plots doorheen de klei in een gaatje. En toen was er terug tocht!
Er werd vervolgens nog fors gegraven en wat we zagen was voorwaar hoopvol: een spleet recht omlaag, waarin we een metertje dieper zien en bovendien is ze wel 15 cm breed. Wetende dat we tot hiertoe een (horizontale) spleet van een paar vingers breed aan het verbreden waren, is een verticale spleet van 15 cm echt wel iets waar we al lang op aan het wachten waren. Ter info: dit was de 35ste dag dat we onze energie in deze desobstructie staken! Zot zijn doet niet zeer… of toch wel want we waren ’s avonds allemaal toch wel bont en blauw en moe.
Moet het nog gezegd dat we hier gauw terug gaan staan?
En de aandachtige lezer zal ook wel hebben gemerkt dat we niet meer in de Surprises zijn geraakt!
Inderdaad, het was weer een heftig dagje! Mijn ellebogen liggen er gewoon open van! Maar een echte Avalonner geeft niet op hè. En het ziet er echt wel hoopvol uit en vooral die tocht man!
BeantwoordenVerwijderenRespect, bier en nootjes!
BeantwoordenVerwijderen