Pufferdepuf en Plopperdeplop

Zwoegen in Fagnoules

2/11/2008 – Met Mario naar de Fagnoules. Met twee, dat was onderbemand, maar jammer genoeg was niemand anders beschikbaar mee te gaan. Ik had een druk programma uitgestippeld:
- puin ruimen in de S6 en er al een deel materiaal weghalen
- een hevel installeren in de pseudo-sifon van de Oufti-Amai
- een plop in de Siphon Moche zetten
- een gesprek met de boer van de Ferme de Fagnoules

Voor de hevel had ik een oranje ribbelbuis gekocht van 4 cm diameter en 50 m lang. Dat zou net lang genoeg moeten zijn om er die pseudo-sifon mee leeg te hevelen. Om het transport in de grot te vergemakkelijken, werd de buis in twee geplooid, maar dat was nog steeds 25 m lang en hier en daar leidde dat tot spaghettitaferelen. Amusant! Maar afzien ook, want die buis volgde niet zo vlot rond bochten en er moest soms wreed hard aan gesleurd worden.

Aan de S6 gekomen, bleek dat de plop van vorige keer prima had gewerkt. Het laag stuk is wel nog niet helemaal weg, maar er lag een enorme berg puin te wachten die boven water uitstak. Nadat we een maximum aan hindernissen hadden weggehaald (pomp, pompslangen, houten bakken enz) begonnen Mario en ik dat puin te ruimen. Niet zo simpel in water van 60 cm diep! En frisjes! Met dat karwei waren we zeker een uur zoet.


Daarna gingen we verder, heel die (lange) Oufti-Amai omhoog. Ik voorop en achter mij een puffende Mario. Dat gepuf werd aan het hoge CO2-gehalte van de lucht toegeschreven. Raar dat de ene mens daar wel gevoelig voor is, en de andere niet :-) . Heel lastig om met onze dubbele slang van 25m voorbij alle concreties te geraken die links en rechts geparkeerd staan. De voute-mouillante door, en spetter spetter de bassins in. Voor Mario was het allemaal nieuw, hij keek zijn ogen uit! Dan een halte aan de laatste diepe bassin om de buis met water te vullen, aan elke kant een stop erop, en verder maar.

Oef… de pseudo-sifon was nog vrij. De buis bleek net lang genoeg om 50 m verder tot in het stuk te geraken waar het weer omlaag gaat. Maar wat we ook probeerden, we kregen de hevel niet in gang. Het water moet eerst een meter of 2 omhoog, en dat lukte niet. Daar zal een handpompje aan moeten te pas komen. Ook bleek dat we met het transport de buis op wel 5 plaatsen hadden beschadigd: er waren kleine lekken langs waar de hevel lucht trok, en dat mag niet. Kortom, na 2 uur kloten, 10 keer die ellendige glibberige laminoir over en weer kruipen, blazen en zuigen aan de buis zo hard we konden, gaven we ons gewonnen. Terugkomen later (als de sifon nog passeert!) met reparatietape voor de buis, en een handpomp. Nog gauw een bezoek aan de echte sifon S9 (extreem laag!!) en puf puf puf weer terug.
We geraakten stilaan in tijdsnood, het was al na 15u en we hadden het grootste karwei nog voor ons: het plafond van de Siphon Moche verhogen.

De Moche werd leeggeheveld met een slang zodat we wat lucht kregen om te werken. De gaten waren een vorige keer al geboord. Het probleem was echter dat er door de Moche twee grote ribbelbuizen lopen van harde plastiek, waarin de rivier is gekanaliseerd. Die laten liggen tijdens de plop was geen goed idee: ze waren dan gegarandeerd in gruzelementen.


Zo’n buizen kosten geld, en we hadden ze misschien nog nodig. Echter, wat we ook probeerden, we kregen met ons tweeën die buizen niet verlegd. Ze zaten vol water, wogen als lood en kleefden in de modder vast. Twee uur zijn we daar bezig geweest, zwoegen en sleuren als een paard. Finaal zat er niet anders op dan te proberen de buizen te beschermen met houten planken, baches en ander spul. Ook de elektriciteitskabel die door de Moche naar de S6 loopt, moest eruit.
Intussen hadden we voorbij de Moche de ribbelbuizen afgekoppeld, zodat voor het eerst sinds een jaar de rivier weer vrij door de S6 kon stromen. Toch eens gaan kijken en jawel, zoals voorspeld: stond het water daar al zowat 15 cm hoger. Die royale luchtruimte is heel wat minder geworden! Pas rond 17u30 konden we ons karwei afmaken.

Een spurt naar buiten, gauw omkleden en dan om 18u15 naar de boer. Die had mij telefonisch om een gesprek gevraagd, dus ik vreesde dat er een probleem was. Toch niet, het was een goed gesprek (in de schuur). Wel hebben we beloofd om de boveningang zo rap mogelijk van een ijzeren poort te voorzien, want enkele weken geleden had zijn stier ons houten deksel verschoven en lag het gat wagenwijd open. Maar het grootste nieuws was wel dit: sinds kort is deze boer ook de eigenaar van de doline; de vorige eigenares heeft immers haar weilanden verkocht, inclusief doline en grot! M.a.w. deze boer is nu eigenaar van zowel de boven- als onderingang. Die moeten we dus te vriend houden. Enfin, we hebben hem foto’s en topo’s getoond en hem uitgelegd wat we daar al die jaren hebben uitgespookt.

Het was een beestig zware dag, waarin we werkelijk geen minuut rust hebben genomen, maar we hebben ons wel kostelijk geamuseerd!