De Integrale Veronika-Chawresse... bijna

Een duo compromisloze Avalonners (Rudi en Paul) exploreerde, over een periode van vele jaren gespreid, in de Chawresse de Réseau Bibber & Blubber. Deze werd in oktober 2006 verbonden met de Veronika en wel in de buurt van de Sally Lily, ten einde de Réseau des Gours. Meer hierover op de Avalonsite hier.
Dankzij deze verbinding werd een enorme rondtrip mogelijk, van een ongekende sportiviteit en originaliteit. Jammer genoeg mislukte een eerste poging op 26/11/2006 omdat de magische nieuwe verbinding, de Jonction de la Betonnière, alweer sifonneerde: ze was amper enkele weken vrij geweest dus!

Twee jaar later, 9/11/2008, midden in een relatief droge herfst, stonden 8 supergemotiveerde Avalonners gereed om beter te doen! Het doel was ambitieus: erin langs de Veronika, de nieuwe Jonction door, de hele Bibber & Blubber door die uitkomt in de Rezo B, dan de hele “grote boucle” van de Rézo B doen, terugkomen langs de Réseau SCS (via Suppo en Chicanes), dan de Klassieke Réseau (SSD) in, dan doorsteken naar de Réseau Perséphone (via de in 2000 door Avalon ontdekte Jonction de Noel), vervolgens de hele Réseau des Comblennois doorploeteren, nog effe heel de Veronika afkruipen en weer buiten. Ambitieus maar doenbaar, in een uur of 8 à 10, mits een zekere masochistische aanleg, goede kniebeschermers en een draadvormig postuur. In het hele traject dienden we amper 200 m tweemaal (heen en weer) te doen, nl. vanaf de ingang van Veronika tot aan de afslag naar de Réseau des Gours. Voor de rest was het dus één enorme lus.

(slechte) groepsfoto in de Veronika

Maar de natuur was niet met ons, want in Salle Lily bleek dat de Jonction de la Betonnière opnieuw sifonneerde. Dat doet ze overigens meestal, slechts enkele weken per jaar komt dat kreng droog te staan. We bleven niet bij de pakken zitten, we vonden ergens in Salle Lily, zowat 60 m voor de sifon, een put (die we daar zelf indertijd hadden gegraven!) en we vormden een lange mensenketting. Met een tonnetje en een kitzak werd het water uit de sifon geschept, doorgegeven en in die put gekieperd. Hilarisch gedoe, en vooral de kitzak verloor de helft van zijn inhoud vooraleer hij op bestemming was. Maar het Panamakanaal is zo ook uitgegraven, dus we deden stoïcijns verder. Binnen het half uur begon de sifon vrij te komen, en rees de hoop.

Maar toen begon er ergens een klein watertje te pissen, harder en harder, en dat liep weer richting sifon. Onze put daarboven in Salle Lily bleek toch niet zo waterdicht te zijn. Jammer maar helaas: het zou niet voor vandaag zijn.
Dan maar de dag redden met een super-sportieve trip. De Comblennois door tot in Réseau Perséphone, doorheen de Jonction de Noel, de Klassieke Réseau door, dan Réseau SCS.

Kim in de Salle Hélène (Réseau des Comblennois), bij de rare paddenstoel

Kim in de Jonction de Noel

De afdaling naar de Rézo B, via de Puits de l’Espoir vergde wat improvisatie, maar Rudi en ik kennen deze zone op onze broekzak en weten dat er een (wat riskante) manier is om deze 10 m diepe put vrij af te klimmen. Eens allemaal beneden, kregen we de nauwe stijgende Boyovulle op het menu (een kloteding!), gevolgd door de beruchte “V”: een étroiture waarin men steil met de kop omlaag in moet, omdat het aan de andere kant even steil omhoog gaat. Eén pittig detail: er stond 30 cm water in, en 10 cm lucht. Iedereen kliedernat uiteraard. In neopreen is dat niet zo erg, maar we hadden allen een gewoon onderpak aan, dus vanaf nu was het motto: niet meer stilstaan (niet dat we dat al hadden gedaan hoor).

Koen ergens onderweg

De hele Rézo B door dus, de klim van 20 m nabij de Plan Incliné vrij omhoog (de juniors Ellen, Tobias, Kim en Friedemann verdienen een pluim voor hun klimtalenten) en dan richting Etroiture du Suppositoire. De passage daarvan, delicaat als steeds, verliep niet voor iedereen even vlot, maar vreemd genoeg waren het vooral de smalsten die er het meeste last hadden. De magnifieke Chicanes omhoog, en weer door de Réseau SCS naar de Klassieke Réseau.

Daar zaten we dan onder de ingangsput van de Chawresse waarin het water omlaag donderde. Dat vrij uitklimmen konden we vandaag wel vergeten. Dit betekende weer doorheen de Jonction de Noel naar de Réseau Persephone doorsteken, en dan omhoog klimmen in Persephone tot buiten. Dat was nog een klein uurtje extra, en daar had ik geen zin meer in. Dus opteerde ik toch voor een vrije uitklim van de Puits Dany. Klinkt riskant (P17!) maar als je de weg erin kent dan is het doenbaar zonder grote risico’s. De truuk is om geheel opzij in de Puits Dany een meter of 8 te stijgen (niet al te moeilijk), dan ter hoogte van de broche een meter of 4 horizontaal te traverseren (boven de gapende diepte, helaas, maar de broche is een goede voetsteun!) richting Puits de la Barre. Hier donderde het water omlaag, zonder enige ontsnappingsmogelijkheid, maar de wetenschap dat de ingang zich slechts 10 meter hoger bevond, pushte iedereen om toch maar de Puits de la Barre uit te chemineren, ondanks het neergutsende water. Zo waren we trouwens ineens proper.

Rond 18 u ’s avonds kwamen we buiten, moe, koud, bont en blauw maar heel voldaan. Eén van de betere trips van de voorbije jaren. 8 uur “heftig grotten”, zoals Koen het plastisch uitdrukte. Inderdaad, de Chawresse is een grot die je geen minuut respijt gunt. Hoog tijd dat we die topo afronden, de boel publiceren, zodat onze sportievere Belgische of Nederlandse speleovrienden ook eens dit pareltje onder onze grotten leren waarderen.
De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik me ’s anderendaags voelde alsof ik een vierdaagse in de Anialarra in mijn benen had zitten. Je wordt ouder, papa!

Deelnemers: Rudi, Paul, Koen, Dirk, Kim, Ellen, Tobias, Friedemann