We wisten van tevoren dat het zware kost zou worden, dit zou een "plongée fond de trou" worden zoals er in België nog niet veel hadden plaatsgevonden: een traject van bijna een kilometer lang, en dat doorheen een magnifiek ondergronds landschap. Versmallingen, grote wandelgangen, diepe bassins, voûte-mouillantes met amper 10 cm lucht, steil omhoog, dan weer steil omlaag, watervallen en ressauts, lage kruipstukken genre "Veronika" en glibberige modderhellingen. Inderdaad een gevarieerd programma, en dat alles in volledige neopreenpakken: lekker warm en vooral belemmerend.
Anderhalf uur lang vorderde het zestal traag maar zeker met zijn zware last van kitzakken, gevuld met stalen duikflessen en loodgordels: niks dan "licht" materiaal! Bijzonder onhandig, zakken van 10-15 kg die in elke bassin of sifon naar de bodem zinken! Voor Michel en Jacques, de duikers aan wie we de ontdekking van de hele Réseau Post-S6 te danken hebben (en post-S2 eveneens), was het de eerste kennismaking met de sublieme Galerie Océade waarin men van het ene diepe bassin in het andere duikelt.
De spanning bleef er trouwens tot het laatste ogenblik in: zou de tijdelijke sifon waarop deze galerij (soms) eindigt nog wel open zijn, na de regen van de voorbije weken? Zoniet konden we de duik wel vergeten, want na deze pseudo-sifon is er nog 100 m vrij lastige galerij tot aan de S9. Zie hieronder voor een foto van die pseudo-sifon:
Gelukkig passeerde het, zodat Michel een kwartier later aan de voorbereiding van zijn duik kon beginnen. Uiterst lastige omstandigheden: buitengewoon modderig, en nauw. Gelukkig stond het niveau van de sifon laag zodat Michel, staande in het water, net genoeg plaats had om zich in zijn duikuitrusting te hijsen.
Intussen was Annemie's ploeg met de jongeren ook gearriveerd, zodat we in de nauwe galerij als haringen in een ton stonden. Bibiche taterde intussen aan één stuk door. Daarnaar luisteren is nog vermoeiender dan een duikfles dragen!
Foto: als haringen in een ton, de sifon is 3 meter verder
Eindelijk was Michel gereed en verdween hij in het chocoladebruine water (het is een sifon van stilstaand water en modder). Jammer genoeg belette een lage passage het publiek om iets van de duik te zien, we moesten ons tevreden stellen met het lugubere geluid van de luchtbellen die aan de oppervlakte openspatten. Iedereen was doodstil (Bibiche was even gaan rondwandelen) en luisterde gespannen naar de bellen die met regelmatige tussenpozen opborrelden.
Foto: Michel vertrekt in het bruine sop
We hadden eerlijk gezegd verwacht dat Michel niet ver zou geraken, want voor de sifon zijn er immers sporen van metershoge modderopstuwing: die sifon kon dus best wel snel doodlopen. Maar na enkele minuten hoorden we plots geen luchtbellen meer. Dan kwamen ze weer terug, Michel zocht duidelijk rond... toen werd het weer stil en dat vele minuten lang. Wij hadden nu zekerheid dat hij een laag punt voorbij moest zijn, aangezien de luchtbellen niet meer onze kant opgingen.
Het wachten duurde lang, de spanning was te snijden. Wat zou Michel gevonden hebben? Toen hoorden we weer luchtbellen, minutenlang. Ofwel zat hij daar in een vernauwing vast, ofwel was de sifon werkelijk heel lang. Spannend! Toen Michel na 18 minuten weer verscheen, was de opluchting groot.
"C'est grand, et c'est profond" was zijn eerste mededeling. Inderdaad, groot en diep: hij was een meter of 30-40 ver geweest, schuin omlaag tot op een diepte van -8 m, dan een lage doorgang in vloeibare modder, en dan steiler weer omhoog in een soort diaclase of meander waar hij, in absolute duisternis had geprobeerd de breedste doorgang te volgen. Jammer genoeg was hij op een diepte van -3 m op een plafond van rots gestoten. De doorgang, die er zeker zal zijn, zat ergens anders, maar Michel kon in deze inktzwarte omstandigheden noch de manometers van zijn flessen aflezen, noch zijn duikcomputer die hem kon vertellen hoe lang hij al aan het duiken was. Hij had dus geen idee van zijn nog resterende luchtvoorraad en had verkozen om terug te keren. Finaal bleek hij nog ruim genoeg lucht te hebben gehad. Prima, dat weten we ook weer voor een volgende duik.
Al bij al een mooi en vooral verrassend resultaat!
Inpakken en wegwezen... opnieuw dat hele traject naar buiten met de onhandige kitzakken, maar ditmaal omhoog. Het blijft verbazen door de lengte, afwisseling en aquatiek karakter. On-belgisch gewoon.
Hieronder foto's van resp. Paul, Dagobert, Michel, Nico en Jacques tijdens hun passage van de Siphon Moche. Het plezier straalt eraf!
Rond 17u30 zat iedereen op een terrasje in Purnode te genieten van de laatste zonnestralen en een lekker bruin biertje. Nakaarten over deze spannende dag, en plannen maken voor een volgende maal. Maar die volgende maal kan nog lang duren, want de tijdelijke sifon beneden de Galerie Océade zal binnenkort weer dicht komen. En één ding is zeker: mocht Michel die 9de sifon ooit voorbij geraken, dan zullen wij toch maar enkel kunnen dromen van wat hij erachter zal ontdekken. Die sifon is echt te ver van de ingang, en vooral te diep en te groot om te pompen of elimineren. Hoewel: zeg nooit nooit... we hebben nog straffe stoten uitgehaald!
Foto: Michel en Paul maken al plannen voor een volgende duik
Tot slot: dankzij deze duik is de Fagnoules flink dieper geworden: ongeveer -69 m. De totale lengte bedraagt ongeveer 2300 m.
De meeste foto's zijn gemaakt door Bibiche.
Chic !
BeantwoordenVerwijderen