Anialarra september 2014 - resultaten

Alle plannen om een twee- of driedaagse tocht in het Systeem te maken, om de in augustus ontdekte nieuwe zaal (Salle des Passionés) in de Nostradamus te gaan bekijken en vooral topograferen, werden al de eerste dag in vraag gesteld. Want toen bleek dat de Sima Estúpida passeerde, na een half uur graven in de sneeuw op -40. In augustus zat de grot nog dicht. In deze grot ontdekten we vorig jaar, op de laatste dag van de expeditie, het begin van een nieuwe en immense put, nabij de bodem van de 55 m diepe ingangsput. Dus stonden we te springen om te weten wat er ons daar te wachten stond!

In de sneeuwtunnels van Sima Estúpida

Die put, met een fenomenale nagalm (vandaar de naam “Puits de la Résonance”), bleek een klepper. Een magnifieke, cilindrische schacht van zowat 120 m diep. Het opruimen van los puin bovenaan de put bleek zeer spectaculair. We gooiden zonder pardon blokken van koelkastformaat omlaag.

De machtige Puits de la Résonance in Sima Estúpida

Daarop volgde de al even mooie 50 m diepe “Puits du Distrait” waarin Gertian zijn eerste première-equipement mocht hangen. Daarna, een reeks grote trappen (30 m) en toen stonden we aan de rand van een nieuwe, zeer diepe afgrond. Stenen vielen eerst 4,5 seconden vrij (dus +/- 90 m diep) en kaatsten dan nog secondenlang verder. Ook hier een geweldige akoestiek en echo. Deze nieuwe “Puits Jackpot” konden we niet ver afdalen wegens gebrek aan touw. Maar aangezien we hier al op -245 m zaten, staat het vrijwel vast dat de -400 binnen het bereik is, en er dus een mogelijke 9^de ingang van het Systeem van Anialarra in de maak is.  

De grot is zeer crue-gevoelig en het instabiele weer maakte het er ons niet gemakkelijk! Eén tocht diende geannuleerd te worden doordat de Résonance, na een onweer om 11 u ’s ochtends, douchte als gek. De grot werd geheel gedesequipeerd, vervolg in 2015 dus, als de sneeuw het toelaat tenminste.

In een andere grot, de Sima de la Babosa, werden weer enkele forse explo’s gehouden. Wegens het falende geheugen van onze benjamin, daalden we een put af die reeds in augustus afgedaald en getopografeerd was tot -300 (“Puits du Savant”, nu herdoopt in “Puits du Poulet”). Maar we vonden ook een zeer beloftevol nieuw vertrek op -220, via een venster in de “Puits du Ricochet”. Einde boven een zeer klein gat (één plop volstaat om het te elimineren) maar erachter zit zeker 50 m aan putten. 

In de Puits du Ricochet (Sima de la Babosa)

Op -110 dan leidde een andere traversee, ditmaal in de “Puits de la Patience”, naar een nieuwe en grote put, de 60 m diepe “Puits de la Lune”. Einde wegens touwgebrek, boven een nieuwe put! En in deze grot zijn nog twee andere interessante mogelijkheden te doen: een niet afgedaalde put (minstens 80 m) op -200 en een moeilijk bereikbaar venster in de Puits de la Patience. Maar ook hier bleek de week te kort, desequipement dus en tot volgend jaar.

Ons eindpunt in de Puits de la Lune van Babosa

Sima de la Verdaddan, het gat waar we al onze hoop op hebben gesteld om in de Rivière Tintin te geraken. We zijn al enkele jaren aan het ploppen in een meander op -30 (o.m. nog in augustus dit jaar). Deze week hielden we 4 zeer forse sessies waarin niet op een plop meer of minder werd gekeken (Conchita wursten blijken efficiënter dan Bomaworsten) en toen waren we er eindelijk doorheen! De 15 m lange meander gaf zich gewonnen: een mooie P7 gevolgd door een ruim zaaltje… en dan de bijna verwachte nieuwe meander. Maar deze is wat menselijker en met wat geluk zijn we daar op enkele dagen doorheen! Vervolg in 2015.

De meander in Verdad (na verbreding, uiteraard!)

In de buurt van de Verdad zaten we nog in enkele gaten te wroeten die 2 jaar geleden werden ontdekt, en twee ervan blijken zeer beloftevol. In allebei de gevallen zitten we boven een flinke put en is er een goede tocht.

Om de week ludiek te besluiten, volgde nog de explo van een grot die Paul in augustus nabij ons kamp ontdekte. De Sima Conchita telde maar 1 put (de 10 m diepe “Puits Wurst”) doch beneden is er een desobstructie in een geventileerd gangetje aan de gang.

Gereed voor de afdaling van de Puits Wurst in Sima Conchita

Het was een geweldig fijne week. Speleo van de bovenste plank, veel sensatie en adrenaline, veel gesleur met zware zakken (de Babosa blijft een killer cave), en een forse portage gespreid over twee dagen (vrijdag/zaterdag) om alle brol die we in augustus naar boven hadden gedragen, weer weg te krijgen. Het weer was niet slecht maar vaak dreigend en instabiel. Het regende vooral ’s nachts en dat vonden we prima geregeld. Eén ding is zeker: we gaan volgend jaar weer veel werk hebben!

Een apocalyptisch luchtje was dagelijkse kost

De rode draad was – je raadt het al – Conchita Wurst, de travestie baardvrouw die ter sprake kwam telkens er ergens een worst (in welke vorm dan ook) op tafel kwam.

Deelnemers waren Annette Van Houtte, Kris Vermeulen, Lieven De Meyere, Dagobert L’Ecluse, Gertian Roose en uw dienaar Paul De Bie. 

De ploeg... zonder Annette 

Foto's bij dit artikel: Annete, Dagobert, Paul