Anialarra 2014 - tussentijds verslag

Sedert anderhalve week zitten we op het massief van Anialarra, de gatenkaas waar we nu voor het 18^de jaar op rij exploreren – zonder enige hoop om ooit rond te geraken want hier zijn nog honderden grotten te ontdekken. Even een kort overzicht van de zaken.

Na de obligate portages en het opstellen van het hoogtekamp zijn we van start gegaan in enerzijds de AN6 (Sima de Frontenac), anderzijds AN669 (Sima de la Babosa). AN6 werd in twee dagen tijd geëquipeerd tot de fond (-400). Vorig jaar topografeerden we de grot maar er waren nog diverse zaken links en rechts te doen, vandaar dat we die grot dit jaar hernamen. De grot vreet touw (+/- 600 m) en materiaal en zodoende zagen we ons gelimiteerd in ons ander doel: Babosa.

Dit is een zeer nauwe, lastige grot waarin 16 dagen zware desob nodig waren (over 3 jaar) om vorig jaar een doorbraak te maken op -60 m. We waren toen in een grotere put beland, met einde op een mega-meander.

Na een jaar van die meander te hebben gedroomd stonden we daar nu weer. Deze Méandre Toxipro bleek ruim en met putjes omlaag te lopen, tot aan een nieuwe meander (gemakkelijk)  die boven een ruime put uitkwam. 30 m lager was een zaal waar op 3 plaatsen enorme putten omlaag gingen. Op een volgende explo kozen we er de evidentste uit (Puits du Ricochet) en enkele uren later zaten we op -276 m, einde touw in een put die nog minstens 75 m dieper gaat. We zitten hier boven de amonts van Anialarra, maar een mogelijke verbinding zal rond de -450 gebeuren. Jammer genoeg was toen alle touw op en ging de Babosa in stand-by.

Een andere grot, AN622 Sima de la Basura, leverde een snelle doorbraak op: in deze doline hadden we vorig jaar tonnen puin verzet. Nu geraakten we in een ruime zaal (in feite een put). Jammer genoeg zit alles dicht met puin op een spleet na, niet zo evident. Bereikte diepte -30 maar we geven nog niet op!

Het spektakelnummer was het verderzetten van de klim geheel stroomopwaarts, in de Nostradamus. Reeds in 2003-2004, toen onze explo’s in Nostradamus daar doodliepen in een enorme instorting, hadden we verondersteld dat er zich boven die “trémie” een grote zaal moest bevinden. Paul en Annette gingen er 2x klimmen, geraakten 20 m hoger in een bovenverdiep maar het echte vervolg was weer recht omhoog. In 2011-2012 gingen enkel jeugdige apen daar opnieuw klimmen, ditmaal met driedaagse bivaks op de plaats van de actie. Ze geraakten toen zo’n 50 m hoog, maar nog geen hypothetische zaal in zicht. Ditmaal waren het Kevin, Gertian en Hans die er opnieuw 3 dagen naartoe trokken. Beladen met zoveel materiaal dat ze 3 extra mensen nodig hadden om hun spullen mee tot daar te dragen, tijdens een dagtrip.

Tijdens de klim van 112 m

De drie acrobaten na hun terugkomst

Drie dagen later kwamen onze 3 acrobaten weer tevoorschijn en met zeer goed nieuws. Ze waren meer dan 110 m hoog geraakt (in artif, een exploot, wetende dat men hier op vele kilometers van de ingang zit!) en daar via een onwaarschijnlijke weg in “de zaal” geraakt. De Salle des Passionés (naam bedacht door P&A, 10 jaar geleden, nog voor de zaal werkelijk ontdekt werd) bleek enorm te zijn. 70 m lang, 40 m breed en 30 m hoog. Een Puits-aux-Lampes dus. Op diverse plaatsen zijn er nog mogelijkheden, echter het materiaal (touw) en de tijd ontbrak om dit alles te doen. Ook een topo werd niet gemaakt. En dus moeten we terug naar daar, en dat zal met veel plezier zijn! Dat zal echter op zijn vroegst in september gebeuren.

Intussen werd in de AN6 gewerkt ook. In de eindput (machtige P87) werd via een van de vensters een zijréseau ontdekt, twee grote ébouleuze zalen en een riviertje dat over 100 m kon gevolgd worden tot een groot zwart gat tussen de blokken (waar we net niet door geraakten). Volgens de topo is dat bekend terrein en dus gaan we het een van de dagen langs een andere kant zien te vinden. Ook aan de basis van de AN6 werden enkele zalen die we vorig jaar vluchtig bekeken, opgemeten. In totaal leverde dit alles meer dan 500 m nieuwe topo op.

Na dit succes werd de AN6 reeds tot op -150 gedesequipeerd. Verder gaat niet, want er is daar links en rechts nog wat te exploreren in te topograferen. Maar we hebben nu terug touw om Babosa verder te doen.

Ziezo, alle loopt dus voorspoedig. Het weer is jammer genoeg niet erg standvastig en compliceert de zaak een beetje. Wordt vervolgd.
Met veel dank aan De Berghut en Rudi, de Northface slaapzakken zijn overigens uitstekend!

Profiteren van een dag zon