A160 becomes ...

door Dagobert L'Ecluse

Zondag 15/6/2014. Met z’n tweetjes (J&D) naar den A160. Zo noemen we nu al meer dan 2 jaar de zone waarop we aan het werken zijn in de buurt van Heure. Vandaag hebben we maar 1 doel op het programma staan, namelijk verdere desob-werken aan de A160 zelf. Dit is een grote dubbele porche die ik samen met Herman en Michaëla voor het eerst op 4 feb 2012 heb bezocht en waar we toen (putje winter) een sterke aanzuigende tocht hebben waargenomen. Ondertussen was ik daar, samen met andere leden van de club, toch al een 4-tal keer langs geweest maar de grote werken waren beperkt gebleven tot 2 desobdagen. Andere fenomenen in de buurt hadden ons tot vorige keer bezig gehouden.

Vorige keer (1/6/2014) waren we gestopt op een te smalle passage met daarachter nog zo’n 2 meter zicht. Vandaag moest die versmalling eraan geloven. Een dubbele hilti massage bleek voldoende te zijn om hier komaf mee te maken. Wat volgde was een monotoon karwei van uren bakken vullen en naar buiten trekken.  Maar we schoten goed op en zelfs met 2 man lukte het redelijk vlot om de bakken uit de grot te krijgen. Buiten groeide langzaam maar zeker een mooi vlak terras door alle puin en zand dat naar buiten gesleurd wordt. Na uren graven kwam ik in de vroege namiddag zowaar op het einde van de tot dan toe zichtbare gang. Alles was comfortabel uitgegraven dus het moment van de waarheid kon aanbreken. Vanwaar kwam die tocht nu? Van boven of toch vanuit een spleet langs links? 

De verbrede en uitgegraven gang, deze was tot op 15cm van het plafond opgevuld

Ik kroop helemaal tot het einde en voelde een frisse tocht langs mijn rechterwang. Deze tocht kon maar van 1 plek komen, bovenin het gangetje moest ik zoeken. Ik wurmde me nog wat verder en kon dan achter een blok kijken en zag … een zwart gat. Een groot zwart zelfs “Bingo” riep ik naar Jos “Ik zie een vervolg, penetrabel zelfs”.  Nadat we allebei een kijkje hadden genomen was het duidelijk, dat ging hier niet lang meer duren. Nog maar enkele blokken hielden ons tegen om aan dat zwart gat te geraken.

De cameraman nam zijn positie in en ik begon de laatste blokken te demonteren. Voorzichtig, want ze hingen schuin boven mij, maar na enkele keren overwogen wringen, viel het grootste blok perfect voor mij. Nog enkele kleinere blokken volgden en de weg lag open.  Snel nog eventjes de blokken tot buiten gebracht en de première kon beginnen.

De toegang tot het eerste zaaltje (foto genomen bij de terugkeer)

Ik wriemelde me door het gat en zag dat het goed was. We kwamen uit in een zaaltje dat steil omhoog liep : zo’n 3m breed en 4 meter lang met aan het plafond oude maar toch nog mooie concreties. Op het einde zag ik alvast een vervolg door een driehoekig gat. Jos komt er nu ook bij en kruipt verder naar dat driehoekje. Hier konden we niet direct door maar 5 minuten graven en het was gefixed. Terug een laag zaaltje, iets breder en wat langer met einde op een smalle pijp. Maar hier waren we de blazende tocht kwijt. Op de terugweg vonden we die duidelijk terug in een pijpje net na de versmalling tussen de 2 zaaltjes.

Oude maar toch nog mooie concreties in het eerste zaaltje

Voor de rest her en der dalende pijpen die mogelijkheden bieden. Al bij al geen mega doorbraak maar we zijn toch wel blij dat we bewezen hebben dat ook in oudere paleokarst-gebieden er nog grotten te vinden zijn.  

Alles is natuurlijk weer gefilmd en het resultaat kan je hier zien : Saumont - doorbraak

En wat de naam betreft, nu spreken we niet langer over de A160 maar over de “Grotte du Grand Abri de Saumont” naar het bos waarin de grot ligt.(nvdr de naam is gewijzigd nadat bleek dat de eerste naam reeds in gebruik was voor een piepklein grotje op een paar honderd meter afstand)

Croquis de memoire



De dubbele porche in 2012, 3m hoog en 5m breed.

Foto's : J&D
Montage : Dagobert