Surprises - Een onverwachte galerij

Grotte des Surprises...het vorige verslag eindigde ik met de woorden “de grot houdt haar geheim nog steeds goed verborgen. Maar wij gaan dit spelletje winnen, daarvan ben ik zeker”.  Het bleken profetische woorden te zijn want de grot legde vandaag haar kaarten op tafel.

Vrijdag 7 feb 2014, het is de 30^ste explodag, wroeters van dienst zijn Annette en Paul. We staan snel aan het “metselputje” waar ik onmiddellijk het dalende, geconcretioneerde gangetje aanval met hamer en beitel. De positie is nog steeds verschrikkelijk slecht: met het hoofd steil omlaag liggend (na 10 minuten zie je sterretjes). Maar na een half uur timmeren begeeft eindelijk een 20 cm grote rotspunt en plots is alles heel wat breder. Ik kan het vervolg nog niet echt zien, maar steek mijn arm door het gat en maak op goed geluk enkele foto’s. Deze tonen een geconcretioneerde ruimte, zeker groot genoeg voor ons beiden. Zeer motiverend! Ik hamer en beitel nog wat verder tot het passeerbaar lijkt.

 

Dit toonde de camera. Motiverend , niet?

Annette (de smalste) krijgt de eer eerst te gaan, maar ze geraakt er niet door. Met veel moeite klopt ze nog enkele millimeter calciet weg, en dan lukt het wel. Ze komt in een kleine gang terecht (4 m lang, 1m50 breed). Alles zeer mooi gedecoreerd, maar geen grote vervolgen te zien, op enkele kleine gaatjes in het calciet na. Meer hadden we eerlijk gezegd niet verwacht. Ze mept nog enkele storende punten weg en ook ik geraak er dan door, met veel moeite…

We loeren wat rond, een beetje lager nu en plots zien we ergens ver, heel ver! We worden nu heel erg enthousiast. Maar we willen niets vuil maken en dus trekken we onze vuile pakken uit, niet evident in dit kleine gangetje (we hebben amper 1 m² plaats). We rollen onze pakken op, steken de laarzen erin en nemen ze mee, want verderop zagen we niet alleen druipstenen, maar ook een kleivloer. Na vier meter kruipen op een kristalvloer is de verrassing compleet: we komen in een zeer grote galerij uit, wel 5 meter breed en met veel formaties. Hier en daar staan kandelaars van een meter hoog. De naam is gauw gevonden: de “Galerie Inattendue”, de “onverwachte galerij”.

Een galerij van formaat!

We beginnen aan een première zoals we ze de laatste jaren enkel in onze dromen deden. We gaan eerst naar links (dalend) waar de galerij na een tiental meter plots nauwer wordt. Ik kruip voorzichtig verder (op de buik op zuiver wit calciet) en kom weer in een ruimer stuk terecht. Maar het wordt hier modderig en ik kan echt niet verder, zonder mijn onderpak of sokken vuil te maken. Dat zal voor later zijn.

Terug naar Annette. Samen volgen we nu de gang in stijgende richting. Prachtige exploratie, de gang is continu 5-6 m breed en 2-3 m hoog. De linkerwand heel mooi door het water uitgespoeld, lichtgrijze rots met vele fossielen. Rechts is het dan weer een grote schuine laagvoeg, van schisteuze kalksteen zoals we ook in de BDW hebben. Na 15 m is er een soort instorting van grote platen die van het plafond zijn gevallen. De doorgang is gelukkig nog ruim genoeg. Na dit obstakel wordt het nog veel ruimer, we staan op een zandvloer met sporen van dieren die er holen in gegraven hebben. Het is hier doodstil, een ideale bivakplek. Tien meter verder staat links een ensemble van grote kandelaars, prachtig. Verderop, opnieuw een instorting die de doorgang fel vernauwt (1x1 m) maar we zien een meter of 7 verder. Daar is het weer ruimer en daar staan weer stalagmieten.

Nabij ons eindpunt

Uiteraard is de drang groot om verder te gaan, maar exploreren doen we nog altijd liefst met de andere Avalonners, toch zeker met de regelmatige wroeters. Dus stoppen we hier. We zullen de rest van de bende (die zondag al een graafdag hadden gepland in de Bonheur) straks uitnodigen.

Terug naar ons beginpunt. Onderweg zien we een zijgang maar concreties hebben de doorgang zeer beperkt. Het lijkt er flink te dalen maar er zal nogal wat calciet moeten sneuvelen, willen we daarin geraken.

Onze eerste werk is het zoeken/maken van een betere doorgang naar deze grote galerij, die we in speleopak kunnen doen, want dat uitkleden is echt niet mogelijk op die 1 m² die we ter beschikking hebben. We vinden gelukkig een doorgang, enkele spagetti’s moeten verwijderd worden maar aldus kunnen we de mooie druipsteenvloeren en gours sparen.

De rest van de namiddag wordt besteed aan het verbreden van de zeer nauwe doorgang langs waar we in deze reuzengalerij zijn geraakt. Plopwerk natuurlijk. We eindigen met een driedubbele plop in het metselputje zodat dit lastige, nog steeds te nauwe ding volgende keer heel wat gemakkelijker zal zijn.

Buiten rond 18 u, in de schemering naar de Marc, die ons (het wordt traditie) een trappistje offreert.

We zijn pas om 22 u ’s avonds thuis, maar intussen zijn per gsm de nodige afspraken met het thuisfront al gemaakt: overmorgen komen we terug, met zijn zessen ditmaal. De Réseau 2014 in de Bonheur kan wel even wachten, en zo’n uitnodigingen sla je als volbloed explorator trouwens niet af.

De versterking op zondag

Zondag 8 feb 2014. We zijn vandaag met zes, nooit eerder kende deze grot zoveel belangstelling: Drie anciens van de Lembrée, die hier 20 jaar geleden samen de Grotte des Emotions exploreerden: Annette, Paul en Michaëla. Verder Dagobert, Jos en nieuwkomer Frederic die nog nooit eerder in een grot ging werken. De sfeer is opperbest. Aan het metselputje gekomen dient er eerst wat puin worden geruimd, dan kruipen we een voor een door de doorgang (die eergisteren nog niet bestond!) tot in de nieuwe galerij. De ooh’s en aah’s schallen in het rond want na het kruiptraject vanaf de ingang tot hier, is deze enorme gang echt wel een totale verrassing.

De karavaan gaat eerst omhoog, naar de terminus van Annette en mij eergisteren, een plek waar de gang sterk versmalt. Ik ben cineast van dienst. Fredo krijgt de eer om als eerste te gaan zien wat er verder ligt. We horen enthousiaste kreten, het wordt weer groot. We volgen en gauw zitten we alle 6 in een ruime zaal die rijkelijk geconcretioneerd is, een echt pareltje. Maar verderop verspert een groot druipsteenmassief de weg, de enige passage is een klein kruipgangetje vol stalagmieten. Annette – opnieuw de smalste van het gezelschap – manoeuvreert zich voorzichtig tussen de mieten en tieten en geraakt 3 meter verder. Daar sluit alles zich, op een gaatje van 10x10 cm na. Hieruit komt bij momenten stevige tocht, maar de desobstructie zal niet gemakkelijk worden!

 

Bewondering

We onderzoeken de andere mogelijkheden. Er is een mooie zijgang, einde na 7 m op blokken met tocht. Fredo begint hier al direct verwoed te graven. Hij heeft duidelijk mollenbloed, goed zo! Er is ook, nabij ons vertrekpunt, een zijgang die sterk daalt, maar vrijwel dichtgeconcretioneerd is. Met chirurgische precisie worden enkele druipsteentjes verwijderd, en dan mag het geheim wapen Annette (altijd zij !) weer eens haar kunsten vertonen. Ze geraakt erdoor, kan een meter of 5 vorderen tot waar een te smalle spleet omlaag gaat. Moeten we later aan werken.

Op het laagste punt van de Galerie Inattendue geraken we ook maar enkele meters verder, blokken en modder versperren de weg maar er ligt een schedel van een kat!

 

Michaëla in een merkwaardige zijgang

Okee, een groot vervolg lijkt er vandaag niet direct in te zitten. Het werk wordt verdeeld, links en rechts beginnen we aan wat desobs. Dago maakt ergens een bijna 3 m diepe put open, waar geheel onderin een gangetje vertrekt en gaat dan Fredo helpen die nog steeds verwoed in “zijn” gang aan het ruimen is. Jos en ik maken de topo, een zeer aangenaam karwei want deze gang is proper en droog en laat mooie visées toe.

Aangezien er ook al ineens een Hilti en alle baliseermateriaal is meegebracht, beginnen Annette en Michaëla met het afspannen van de mooiste hoekjes (en dat zijn er wel wat) met balisagetouw.

Dit is Avalon op zijn best: deze galerij werd amper 48 u geleden ontdekt en tegen de late namiddag is de topo vrijwel volledig ingeblikt, is ze volgens de regels der kunst afgebakend, zijn er op 3 plekken desobs aan de gang en is alles uitvoerig gefotografeerd!

 

Een mooi hoekje nabij onze terminus

Om 17 u 30 staan we allen buiten, heel voldaan. We kaarten na met een pintje in het café in Ferrières. Dit was toch weer zo een dag om te koesteren.

Michaëla, Dagobert; Jos, Fredo, Annette en Paul... allen best tevreden

Thuis tik ik onmiddellijk de topogegevens in. De galerij verandert het plaatje totaal: de oppervlakte van de grot verdubbelt zowat! De lengte passeert de 400 m. Maar het doel, de ondergrondse rivier vinden, hebben we nog niet bereikt. Dat komt nog wel, trouwens deze reuzengalerij is het beste bewijs dat er in een ver verleden heel veel water door deze grot gespoeld is.

Een fotoalbum vind je hier

https://picasaweb.google.com/102034171858489646608/GrotteDesSurprisesGalerieInattendue

De hele première werd gefilmd… binnen enkele dagen is alles gemonteerd en hier beschikbaar!