Opendeur in Chantoir de la Bottine

Zondag 12 jan 2014 toonden we (Annette en ik) onze nieuwste ontdekking aan twee andere fervente wroeters van de club: Dagobert en Michaëla. Eerst een dik half uur puin ruimen bovenaan de smalle ingangsspleet, die dankzij de plopwerken van vorige keer nu echt wel vlot passeert. Dan bezochten we heel de grot, een uurtje werk toch want het is een echt labyrintje. Daarna kregen Dago en Mich de opdracht “vind het vervolg” en begonnen Annette en ik aan de topo. Die hield ons zowat heel de middag bezig, want de grot is echt wel complex. Tegen 16 u konden we eindelijk, met een zucht van verlichting, het topoboek (waarin bijna 60 metingen stonden) dichtklappen!

Dagobert in een van de instabiele stukken

Tijdens het topograferen had Annette ergens een mogelijk vervolg gezien, dus gingen we de twee anderen hun piochke ontfutselen en daarmee groef ik een half uur verwoed tot ik in dat vervolg geraakte. Een stuk ruime galerij maar jammer genoeg zat 5 meter verder alles dicht met sediment. We topografeerden dit nog snel, en dan weer omlaag naar Dago en Mich die aan de terminus met een grote desob bezig waren.

Ze hadden op diverse plaatsen in de grot eerst wat pogingen gedaan, om (net zoals wij) tot de conclusie te komen dat het mogelijke vervolg helemaal beneden te zoeken was. Jammer genoeg is de ruime kloof waarin men daar zit, totaal opgevuld met fijn sediment. Annette en ik hadden daar vorige keer al kennis mee gemaakt toen we daar zowat 1m50 diep in hadden gegraven, waardoor we achter een bochtje waren geraakt tot in een kleine klok, waarin water omlaag druppelde.  Dago en Mich hadden nu een kuil van bijna 2 m diep gemaakt, en dat met heel beperkte middelen: een gebroken plantenschopje. Zelfs geen emmer of bak om het zand weg te halen. Anders gezegd, als we hier volgende keer wel goed materiaal hebben, dan kunnen we hier een paar ton zand verzetten en wie weet zien we dan wel iets meer.

Michaëla, Annette en Dagobert aan de terminus van de grot

We eindigden met een dubbele plop in de nauwe bocht van de terminus, zodat we volgende keer wat comfortabeler kunnen graven. Maar het is zeker nog geen gewonnen zaak, de kansen op succes zijn eerder klein. Het was vandaag een koude dag, in de doline vroor het heel de tijd. Er valt wat koude lucht in de grot binnen maar nergens kan men die tocht volgen. Bewijs dat het echte vervolg potdicht zit.

In de loop van de dag is meerdere malen een blok onverwacht gekanteld of gevallen, het grootste was een kolos van wel 200 kg die spontaan loskwam, gelukkig zonder erg (want het was bovenaan een put van 5 m en Dago zat toen beneden). Niet dat de grot een instabiel blokkenstort is, maar het water heeft er ontzettend agressief de kalksteen opgelost en aldus zijn hier en daar heel grote stukken net niet/net wel losgekomen.

De topo wees uit dat de grot 110 m lang is, meer dan we eerst dachten dus, en dat het diepste punt rond de -19 zit ten opzichte van de ingang, en -27 ten opzichte van de rand van de doline. Op het overzichtsplan Fagnoules-Buc stelt het allemaal nog niks voor, het is een kleine inktvlek in het grote geheel (de hele Bottine past in een vierkant van 15 x 15 m!). Onder het motto “Gisteren getopografeerd, vandaag al op het Blog” vind je hieronder een eerste versie van de topo!