2014 mooi begonnen

Alle sterren stonden gunstig voor een nieuwe explodag in de Chantoir de la Bottine, die ons na amper 4 dagen desob zicht had gegund op een “interessant” vervolg. Maar de zondag begon zwart voor Annette en mij. In Awagne gekomen, bleken enkele 4x4’s prominent geparkeerd in het weggetje naar de Fagnoules en enkele jagers met fluohesjes lieten geen twijfel bestaan over hun bedoelingen. Gedaan alsof we ze niet zagen en met de auto tot aan ons plekje nabij de grot gereden. Ze bleken gelukkig niet in het stuk bos te gaan jagen waar wij vandaag heen wilden. Dan bleek dat Annette haar texair vergeten was, en ik mijn laarzen. OK dat betekende het einde voor mijn mooie joggingschoenen, en ook voor mijn fancy salopette die Annette zichzelf toe-eigende als overall. Aan de grot gekomen, volgende probleem: op amper honderd meter afstand waren houthakkers driftig in de weer met hun kettingzagen. We zouden dus nog discreter moeten zijn dan anders!

De pech kon niet op, want het vuurwerk waarmee we de vorige sessie hadden besloten, had amper effect gehad en de spleet omlaag was dus nog steeds zeer nauw. Dat kostte ons dus een kleine plop en bijgevolg een uur wachttijd, want de grot is echt (te) weinig geventileerd. Eindelijk was alles klaar voor wat explo. Ik had intussen al gemerkt dat het vervolg dat ik vorige keer had gezien, doordringbaar was zonder extra werk (ik had er in feite toen al kunnen door geraken dus). Annette mocht eerst, morgen was het haar verjaardag en een stukje première zou best wel een origineel geschenk zijn. Maar de eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik dacht om een meter of 4-5 verder te geraken (waarmee ik overigens al best tevreden zou zijn geweest).

Nadat de CO-meter had aangewezen dat de kust veilig was, floepte Annette door de opening en gauw signaleerde ze dat ze in iets groters zat en dat het zelfs verder liep. Ik volgde dus ook, al filmend (weer zo een typisch bibberig explofilmpje dat we de lezers van dit blog gaan besparen). We zaten in een kleine zaal. Hier vertrok een mooi uitgespoelde meanderende gang, in verschillende richtingen zagen we vervolgjes maar het was duidelijk dat de hoofdgang in grote trappen steil omlaag liep. Voorzichtig gingen we verder, steeds op onze hoede want her en der lagen grote blokken en diverse sedimenten al duizenden jaren in labiel evenwicht te wachten om op de tenen te vallen van de eerste mens die hun rust kwam verstoren. De rots was zuiver gespoeld en lichtgrijs, geen modderspatje, en alles was buitengewoon scherp en kunstig gecorrodeerd door het water.

Hoera! We zitten in een echte grot

Alles heel sterk gecorrodeerd

Gauw hadden we door dat dit wel eens een flinke ontdekking kon worden. We volgden omlaag, zakten aldus 15 à 20 m en kwamen toen in een modderige omgeving terecht. De kloof liep vrijwel dicht maar we hoorden water druppelen vanuit een kleine opening in het zand. Een desobstructie leek doenbaar, maar eerst zochten we verder.

De terminus, een verzande passage rond -20

Terug in de “ingangszaal” vonden we een doorgang naar een andere, ruime zaal. Daar vertrok een tweede tak omlaag, weer vrij steil. Jammer genoeg eindigde dit op een rivierbeddingetje en een opening van 10 cm diameter.

Paul checkt de bovenkant van een hoge kloof

We snuffelden verder, beleefden zoals steeds in zo’n spiksplinternieuwe grotten enkele hartstilstanden wanneer een enorm blok plots onder ons wegkantelde of er een ander uit het plafond viel, vlak naast Annettes voeten (moet wel toegeven dat het pas viel nadat ik er met mijn hamer op geklopt had). Meer dan een uur waren we zo bezig tot we het essentiële hadden geëxploreerd. Alles bij elkaar minstens 75 m in lengte!

Best content!

Terug naar buiten om materiaal te verzamelen waarmee we aan de terminus konden gaan graven. Ondanks het hoopvolle geluid van vallend water, hadden we daar geen goed oog in. Een totaal verzande omgeving, sporen van “mise en charge” tot 1 m 50 hoog, geen tocht. Dit leek een echt einde. Twee uur lang groeven we om beurten, en zakten zo minstens een meter tot Annette er finaal door geraakte. En zoals verwacht, kwam ze uit in een chemineetje waar water omlaag douchte…. water dat wegsijpelde in een 10 cm diepe plas.

Graven aan de terminus

Na 2 u graven geraakt Annette erdoor maar ver geraakt ze er niet

De dag was intussen vrijwel om. Het was een groot succes maar de gevoelens zijn gemengd. Waar verbergt deze chantoir het echte vervolg, en is dat er wel? De komende weken zullen ons wijzer maken. Het zou zeer jammer zijn mocht het dit maar zijn, want deze grot is misschien wel de enige mogelijkheid om achter de eindsifon van de Fagnoules te geraken.