Interclub onderonsje

Mini – interclubweekendje met de ondergronders Marc Pauwels, Wim Devos, Dennis Verstraeten, Annemie Lambert en Michaëla Vande Casteele

Tijdens de interclubvakantie van 2008 was er een klein groepje speleologen die vaak met elkaar optrokken en het goed met elkaar konden vinden. Ze noemden zichzelf “de ondergronders”! Enkele maanden na de vakantie kwam er de drang om nog eens samen iets te ondernemen en zo komt het dat de ondergronders in het weekend van 24 en 25 januari 2009 de Ardennen opzochten om te genieten van de grotten en van elkaars gezelschap.

Er werd duchtig over en weer gemaild om afspraken te maken. Welke grotten gingen we doen, waar zouden we de nacht doorbrengen, wie zorgt er voor het eten enz… Alles verliep van een leien dakje, de taken werden verdeeld en binnen de week was alles geregeld! Op het programma stonden de Maye-Crevé en de Beaumont. Normaal gezien wilden we de Béron-Ry doen maar gezien het strontweer van de voorbije dagen viel deze letterlijk in het water. Er werd dan geopteerd voor de Enfer-Fissures maar eenmaal daar aangekomen bleek deze te zijn ingestort.

Het stutwerk was naar beneden gekomen en had de ingangsput compleet bedolven. Dus hebben we ons maar terug omgekleed en zijn naar de Abime de Beaumont gereden. Voor sommigen onder ons was deze grot toch al enkele jaartjes geleden dus dat ging plezant worden.

Ikzelf herinnerde me niets meer van deze grot en er werden me al op voorhand verhalen aangesmeerd van een klotige étroiture voor de grote put en dat de Wim er vorig jaar serieus in had afgezien. Enfin, ik besloot van me niet te laten opjutten en het probleem aan te pakken als ze zich kwam aandienen. Het was onder een kleine zonnestraal dat we ons omkleedden en naar de grotingang gingen. Een kleine porche liet algauw vermoeden dat we juist zaten.
De grot begint met een smal putje van zo’n 4m met daarachter een eerste versmalling die vrij goed te nemen valt. Even verder kom je in een smal gangetje dat de voorbode is tot dé étroiture die toegang geeft tot de eerste put van 30m.

Het was inderdaad niet simpel om die bocht van 90° te nemen, vooral als je lange benen hebt is het geen sinecure. Eerst geprobeerd op de normale manier, dus benen in het gat en wringen maar. Helaas, ik kreeg ze niet in de versmalling. Dan maar mijn benen omhoog geduwd in verticale positie en zo proberen wat verder en verder te geraken en uiteindelijk is het me toch gelukt. Mijn helm bleef even steken wat me meteen deed besluiten om op de terugweg deze zeker af te zetten alvorens de étroiture terug te nemen. Hiermee win ik toch enkele centimeters aan plaats.

Halverwege de put heb je nog een versmalling waar je doorheen moet maar hier heb ik geen problemen gehad. Vlotjes afgedaald tot in de eerste grote zaal.
In deze zaal werden de fototoestellen bovengehaald en posities werden ingenomen om de beste shots van de zaal te krijgen. Denis had zichzelf verwend met een nieuw toestel en wilde dit vandaag eens duchtig uittesten.

Ik ging ook eens een kijkje nemen in het laagste deel van de zaal en zag daar twee van onze welgekende vriendjes hangen.
Ondertussen werd de paardenrug beklommen door Marc met het vaste touw dat er hangt waarna hij een tweede touw van ons equipeerde zodat we allemaal op een veilige manier boven geraakten.

Na de paardenrug kom je in een tweede grote zaal die gevolgd wordt door een derde en een vierde zaal. In de laatste hangt ook weer een vast touw waarmee je nog naar een hoger liggende galerij kan maar dit hebben we niet gedaan omdat we het touw niet vertrouwden. Ons eindpunt was bereikt en tevreden keerden we terug. De put werden zonder problemen omhoog geklommen en ook bij de étroiture werd er niet echt veel gevloekt. Het was een leuke tocht en hongerig vertrokken we naar de gite” La Gervava” in La Reid.

Een mooi huisje waar we vrijwel helemaal alleen waren, enkel nog drie Nederlanders . Er was zelfs niemand aanwezig om de boel in de gaten te houden. We hadden op voorhand een code gekregen die toegang gaf tot het openen van een bakje waarin je dan de sleutel van de gite vond. Alle kamers waren voor 4 tot 6 personen ingericht en je had dus keuze genoeg waar je wou slapen. De mannen kropen bijeen en de vrouwen gingen ook apart liggen want we wisten al van de interclub dat er een volleerde boomzager aanwezig was die de nachtrust kon verstoren.

Nadat we ons geïnstalleerd hadden vlogen we aan de aperitief en konden we het mooie fotoboek van Wim bewonderen die hij had gemaakt van de interclubvakantie. Daarna werd de wokpan bovengehaald en heel de avond was gevuld met gezellig kokkerellen.

Om 24.00 kroop ik in mijne tram want mijn batterij was leeg. Morgen zou het een echte fototripdag worden, en ik keek er al naar uit om de Guido nog eens terug te zien want dat was ook alweer een eeuwigheid geleden.

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzz…….. Piep,Piep,Piep,Piep,Piep…….. Grrrrrrrr zet dat ding af!!!

Altijd weer moeilijk hé om uit uwe warme nest te komen. Ik heb heerlijk geslapen maar het was tijd want we hadden om 10.00u met Guido Verhoeven afgesproken om hem op te pikken aan hun club- huisje. Hij zou ons vandaag een gidsing geven in de Maye-Crevé.
De ingang moest eerst wat vrijgemaakt worden van bladeren en takjes waarna we allen verdwenen om de pracht van deze kleine grot op de gevoelige plaat te gaan vastleggen. De ingang is goed beveiligd met een poort waarachter we meteen worden verwelkomd door de drie musketiers in de vorm van spinnencoccons. Voorzichtig passeren om de beestjes niet te raken, dan eventjes wat kruipwerk tot in het eerste zaaltje. Hier krijgen we al een voorproefje van de schoonheid van deze grot.

 
De grot is eigenlijk gevormd in een smalle kalklaag en je volgt steeds een breuk die zich af en toe breder maakt tot een zaal waarna je verder weer in diezelfde breuklijn je weg vervolgt. Onderweg kom je zeker drie gigantische cheminees tegen van wel 15m hoog die om ter mooist bedekt zijn met een laag calciet.

Gordijnen met een prachtig kleurenpallet,witte,oranje en rode calcietformaties, kleine sinterbekkens en excentrieken. Enfin, alles wat je in een Franse grot zou vinden maar dan in het klein.
Ons tochtje heeft toch zo’n vier uurtjes geduurd denk ik wat vrij lang is voor een grotje van ongeveer 200m lang, maar er was zoveel moois te zien dat de fotografen onder ons hun fototoestel roodgloeiend heeft doen staan.

Om deze dag op gepaste wijze af te ronden hebben we de Guido nog getrakteerd op een Leffe die we hadden meegebracht . Nog even nagenieten aan de kachel en dan terug huiswaarts. Een zeer geslaagd weekend met leuk gezelschap en zeker voor herhaling vatbaar!

Michaëla.