Anialarra: het gaat op wieltjes!

Ziezo, we zijn terug van een eerste tocht in het Systeem van Anialarra.
De ploeg bestaande uit Mark, Erik (de Viking), Frank (makisietvroage?) en Paul gaf 4 dagen lang het beste van zichzelf.
De tocht naar het bivak op -575 m ging niet zo snel, en we arriveerden daar nogal laat. Doch dit weerhield Mark & Paul er niet van om een eerste desobstructieronde te houden waarbij de helft van de gehate en smalle "Puits des Daltons" tot gruzelementen werden geblazen. Retour in het bivak tegen middernacht, voor een welverdiende nachtrust.
De volgende ochtend werd door Paul & Frank stoïcijns verder gewerkt in de Daltons, terwijl Mark & Erik in Salle Sophie een klimtouw gingen recupereren.
Daarna trok het viertal hoopvol naar onze terminus van 2006: de machtige Galerie Terranef die de stroomafwaartse sifon van de Rivière Haddock (-731 m) leek te kunnen shunten. Echter, na een hele dag waren we amper 50 m verder geraakt, en zaten we in klotig smalle meanders te wroeten met hevige tocht, die we evenwel weer kwijtspeelden in een blokkenszaal.
Retour in het bivak rond 21u. De tocht van het bivak naar de explozone duurt overigens tussen de 2 en 3,5 uur, dus je bent al een halve dag kwijt enkel daarmee.
De derde dag was het erop of eronder. Terwijl Mark & Paul de topo van Terranef inblikten (250 m) en nog een uurtje werkten in de laatste blokkenzaal, trokken Erik & Frank op verkenning in de Rivière Haddock. En wat bleek: dankzij de extreem lage waterstand (het is hier overigens schitterend weer!) stonden zowel de stroomopwaartse als stroomafwaartse sifon open! Maar de decimeter hoge luchtspleet liet enkel een vlak plafond zien, over tientallen meters. Niemand die zich geroepen voelde om zonder neopreen daar door te gaan.
Naast de "Siphon Amont" werd een klein maar hevig blazend gangetje gevonden waarin 30 m gevorderd werd. Einde op een kleine blokkenistorting, maar men ziet weer een grotere ruimte en men hoort de rivier. Dus wie weet wordt die sifon wel langs daar geshunt en levert dat nog een mooi stuk première op.
Frank & Erik vertrokken tegen 18 u weer richting bivak. Mark en ik gingen de stroomafwaartse sifon bekijken, of beter de geventileerde instorting ernaast die we vorig jaar reeds opmerkten.
En ongelooflijk maar waar: na een uur waaghalzerij om de blokken die ons boven het hoofd hingen te laten vallen, waren we erdoor! We zagen een grote zwarte ruimte, maar een te kleine opening tussen 2 blokken hield ons nog een uur zoet met hamer en beitel. Dan konden we erdoor. Het werd groter, en nog groter, en dan enorm! We hoorden weer de rivier en gauw liepen we te samen al juichend doorheen een galerij van wel 20 m hoog en soms even breed, met diep onder ons de ruisende rivier. Euforisch exploreerden we zo een paar honderd meter, tot we konden afdalen naar het water om onze dorst te lessen. Het vervolg was aan onze opvolgers.
Om 22 u werd de eindsprint naar het bivak ingezet: 1,5 km bijzonder complexe en zware progressie.
Moe maar heel tevreden onze slaapzakken opgezocht.
De vierde dag werd geheel besteed aan de terugtocht. Rond 13 u 's middags werden we gekruist door onze opvolgers: een vijfkoppige ploeg: Annette, Tjerk, Lieven, Bart en "Boulon". Zij fleurden zichtbaar op toen we hen het goede nieuws brachten. Na gelukwensen, kusjes en afscheid zetten we onze weg naar de zon verder.
Het werd een zware trip voor sommigen...maar om 17u stonden we buiten, in de stralende zon.

Intussen is de tweede ploeg aan haar derde explodag bezig. We zijn allemaal reuzebenieuwd wat ze ons morgenavond gaan vertellen. De derde trip is voorzien voor dinsdagochtend... maar enkele knieblessures (Raf & Paul) dreigen roet in het eten te gooien.
Meer nieuws hier binnen een dag of twee.
Met dank aan Camping Ibarra, voor het gebruik van de internetinfrastructuur (28,8 kBit modem... beter dan niks maar traag, traag...!).

Paul