Anialarra voorbereiding

door Annette

De spanning stijgt stilaan ten huize De Bie. Gisterenavond werden eindelijk onze gang en kelder leeggehaald van het materiaal dat zich daar de laatste weken had opgestapeld. Elk jaar opnieuw wordt de expeditie op Anialarra voorafgegaan door enkele weken intensieve voorbereiding: materiaal bij elkaar sprokkelen, proviand kopen voor hoogtekamp en ondergronds bivak, toelatingen aanvragen, topoboekjes maken, administratieve klusjes, aan een hoop kleinigheden denken... Oeps, bijna vergeten naar de camping te bellen.

Is het na al die jaren geen routine geworden? Ja gedeeltelijk, maar ieder jaar is het toch weer anders. Ieder jaar ontdekken we wel iets nieuws waar we aandacht voor moeten hebben. In het begin werkten we enkel met een hoogtekamp, dat verschillende malen van plaats veranderde tot we de 'ideale plaats' vonden. Naderhand kwam daar een ondergronds bivak bij, dat ook al op verschillende plaatsen in de grot stond. Maar de afstanden ondergronds worden steeds groter, de exploratietijden langer en dus moeten we nu nog een tussenstop voorzien. En hopla, weer een point-chaudtentje extra! Tijdens de septemberexpeditie werden we bijna gestrikt door een crue, op die kritieke plaats komt ook een point-chaudkit te liggen. Daarentegen lieten we na de laatste expeditie de slaapzakken goed ingepakt in het bivak liggen, dat scheelt weer wat aan transport, hopelijk valt dat experiment mee en zitten we niet met doorweekte, naar carbuur en schimmel stinkende slaapzakken.

Het verpakken van het proviand was dit jaar ook weer eens anders, ik kon namelijk een compacte professionele machine lenen om plastiek zakken vacuum te trekken met als resultaat compacte, waterdichte en stevige verpakkingen! Gedaan het gepruts met dubbele plastiek zakken en kilometers kleefband met nog geen gegarandeerd waterdichte verpakking. Bovendien kreeg ik hulp van Kim en Ellen bij het verpakken, het was hier juist een fabriek, werk aan de lopende band. In een mum van tijd werd de inhoud van onze 'trog' muesli, de koffie, poedermelk, chocomelk, suiker enz in zakjes gestoken. Terwijl de ene afwoog en de tweede de zakjes vulde kon de derde vacuum trekken.

Grappig om zien hoe rollen WC-papier tot een derde van hun normale omvang worden herleid, wel benieuwd hoe ze eruit gaan zien wanneer ze uit hun verpakking worden gehaald. Paul verpakte op dezelfde manier een reserve onderpak, 't is nog een belachelijk klein pakje, twee vuisten groot (van die stevige mannenvuisten wel) en beenhard.

Enfin, alles is nu verdeeld over enkele auto's, hopelijk komt alles ginder aan. Vandaag heb ik dan ook eindelijk de muesli en de koffie die op de grond waren gevallen kunnen opkuisen. Er is terug plaats in huis om onze eigen lading rommel te beginnen bij elkaar zoeken want nog maar 7 keer slapen en 't is zover!