Surprises: poco pech en poco chance

Zondag 24/2/2013 trotseerden Annette en ik de onverwachte sneeuw voor een dag “stabiliseren en topo” in de Grotte des Surprises. Je las op het blog al over de brute pech die de Bonheurploeg de voorbije weken overviel: de doorgang is er totaal ingestort en de helft van de grot is daardoor onbereikbaar. In de 25 jaar dat we in grotten werken is het de eerste keer dat ons zoiets overkomt!

Maar de Surprises had voor ons ook zo’n verrassing in petto! Nadat we de voorbije weken al nu en dan wat kleinere instortingen hadden moeten ruimen, bleek nu de doorgang zowat 20 m na de ingang volledig verdwenen te zijn. Een steile helling van modder en blokken was gedestabiliseerd geraakt en erin geschoven. En dat op een ongelukkige plaats (nauw en laag) en bovendien met weinig stockageruimte nabij. En uiteraard lag al ons graafgereedschap er voorbij, in het nieuwe stuk dat we vorige week vonden! Twee uur lang ruimden we puin en modder met onze handen. Gelukkig waren de grootste blokken “maar” een kilo of 30 zwaar en kregen we de doorgang weer open. Maar de bijna verticale puinwand erboven was niet erg geruststellend en we durfden eigenlijk niet verder gaan.
We hadden stabilisatiemateriaal bij voor verderop in de grot, o.m. een rol draadgaas. We hebben dan maar besloten dat hier ook al te gebruiken. Met goujons en staalkabels werd het “net” naast de puinhelling opgespannen. Flink wat werk en of het iets zal helpen is maar de vraag. Onze dag was nu al half om, ons idee om het nieuwe stuk te topograferen konden we wel vergeten. We hebben ons nog enkele uren beziggehouden met het stabiliseren van een andere puinhelling (ook met draadgaas), met het opruimen van een enorm blok dat Joost-weet-hoe in het plafond hing en waar we onder moesten kruipen, met het plaatsen van trapjes in twee lastige opstappen en met het (psychologisch) verstevigen van een bijzonder tricky en vieze passage onder een compleet gebroken en loshangend plafond in de Salle Broyée. De 5 kg snelcement waren op voor we het wisten, en er zullen nog vele kilootjes volgen!
De dag werd besloten met een beetje explo. Eerst een dalende diaklaas (met – oef! – stabiele rots!): 10 m erbij en zicht op 2 dalende vervolgen met stevige tocht. Dan naar de Salle Enfin die we vorige week vonden en waarin we enkel naar rechts waren gegaan (met explo +/- 50 m gang). Dit keer gingen we links. Eerst leek het dood te lopen maar Annette vond een passage tussen de concreties (met heel veel tocht) en van daaruit konden we stijgen naar een hoger gelegen zaaltje. Vervolgens een lage doorgang en we zaten in een nieuw zaaltje, met wel 100 stalactieten!

Dan moesten we een bijna verticale puinhelling af, waar we weer in een zaaltje stonden. Het vervolg was een heel mooi, meanderachtig gangetje met een bodem van diepe gours. Ook hier waaide een voelbare tocht uit. We zijn niet verder gegaan, want liefst zouden we een volgende keer eens met enkele andere fervente gravers van de club dat plezier delen. Het probleem blijft wel die Salle Broyée, met een vernauwing doorheen een angstwekkend instabiele passage. Niet voor iedereen weggelegd.

Rond 18u kraamden we op en moesten we toch wel ondervinden dat het al een flink eind is naar buiten en dat het zeker geen zondagswandeling is. Dit wordt een grot om “U” tegen te zeggen! Het is in elk geval de meest onstabiele en gebroken grot die we ooit vonden. Naar schatting moet de lengte nu al rond de 300 m liggen, maar dat cijfer zal snel veranderen, let maar op!
Korte video van onze explo (4 minuten)