Kleine verrassing in de Surprises

10/2/2013 Paul en Annemie. Ditmaal krijgt Annemie de eer om als 4^de persoon ooit de Surprises eens te zien. Na de verbredingswerken van P&A van de voorbije weken, kunnen “normale” mensen nu ook achteraan geraken zonder een gebroken rug of een gekneusde rib. Er ligt een flinke laag sneeuw in My.

In de grot blijkt het zeer nat te zijn, overal drupt water en dat heeft voor een instorting van modder en puin gezorgd in de lage doorgang naar de Salle de la Licorne. Tien bakken later is het geruimd maar dat zal hier blijven instorten. In het vervolg waar ik vorige keer plopte, is nog een plop nodig, het passeert nog niet. Ook bovenaan het snelcementputje wordt nog een miniplop gezet. Na een uur staan we er weer. Annemie kan mij nu ook vlot volgen en beneden geraken we na een half uur blokken ruimen in het vervolg. Grote blokken met wat ruimtes, alles bijeen een meter of 5-6, zeker niet slecht in dit soort grot waarin elke meter vordering steeds ten kosten van grote werken ging. Op één plek zie ik wel 3 m verder in een horizontale gang en van daar komt de tocht! Maar een groot blok verspert de weg. Het krijgt een dodelijke injectie met de Hilti. Het is al te laat en we kramen op. Dan krijg ik een ingeving. Aan de voet van het snelcementputje was er een sterk dalende, wat geconcretioneerde gang. Tot nu toe waren Annette en ik daar enkel met onze voeten ingegaan want het was te steil. Een vervolg voelden we toen niet. Deze keer kruip ik er met mijn hoofd eerst in. Eerst eens testen: jawel met wat moeite geraak ik er terug uit ook. Beneden is effectief geen vervolg maar mijn stem klinkt hol. Vanwaar komt die resonantie? Op het uiterste einde vind ik links een klein gaatje (10x15 cm). Ik kan er niet in kijken maar gooi er een steen in:  erachter is een putje van zeker 5 m diep, er is echo en ik hoor water druppen. Super, eindelijk nog eens een “surprise”.

Het zetten van de nodige plop in deze pijp is extreem lastig want ik schuif de hele tijd omlaag, de boor schampt steeds weer af en wanneer ik finaal toch het gat kan boren, boor ik los door de wand. Maar een uur en veel gesakker later is de klus dan toch geklaard.

Heel blij naar buiten, de modder en kou pakken we er met plezier bij. Deze grot begint zich stilaan (vandaag was het dag 17) prijs te geven en er zijn nu zelfs al meerdere mogelijkheden.