Eindelijk de Surprise waarop we zaten te wachten

17/2/2013 Paul en Annette voor de 18de maal naar de Grotte des Surprises. De grot is weer supernat, en het water destabiliseert overal de zaak. We moeten eerst weer een kleine instorting ruimen, dan gauw naar de terminus van vorige week. In het gangetje omlaag heeft de plop zijn werk gedaan, we krijgen zicht op een nauwe dalende put maar bovenaan is het uiterst nauw en hier zal nog heel veel werk zijn! De temperatuur buiten is vandaag niet zo gunstig voor felle tocht en dus repetitief “plopwerk”, dus richten we onze aandacht op de horizontale gang in het blokkenstort. Het blok dat ik er vorige week plopte, wordt geruimd en wat we zien is zeker niet slecht: 4 à 5 m schuin dalende gang. Ik geraak erin maar na 2 meter hangen enkele wankele blokken (levensgevaarlijk) net in een versmalling boven ons hoofd. Ik plaats in allebei een minilading. Naar buiten en plop. We moeten bijna een uur wachten, want het is buiten bijna lentezacht en de tocht in de grot is minder sterk. Dan wijst de CO-meter eindelijk 0 aan.

Weer naar beneden. Van één blok hangt de helft nog boven ons hoofd. We nemen het risico, en ik geraak na wat graven en puin ruimen verder.

Beneden: een blokkenstort waarin links en rechts wat vervolgen zijn (rechts o.m. een soort putje van een meter of 4 maar de toegang is te nauw). Annette vindt ergens een gat schuin omlaag en graaft een kwartier superkleverige klei weg.

Ze geraakt erin, 2 m lager vertrekken diverse gangetjes en dan roept ze het uit: ze is in een vrij ruime zaal belandt. Ik volg ook: het is een uiterst instabiele zaal waar her en der blokken in het plafond hangen zonder dat we begrijpen hoe (Salle Broyée). Enorme blokken (meters groot) zijn er gekanteld, wat duidelijk te zien is aan de stalactieten in schuinstand. We zien enkele vervolgen (o.m. één heel ver schuin omlaag) maar het interessantste is ook het instabielste. Na wat voorzichtig ruimen glippen we erdoor. Goe voor één keer, dit is een supertricky passage. Vijf meter verder: hoera, we zien een gang verderlopen en dan staan we in een echte grote ruimte (12x5 m ?), er hangen concreties en het is er stabiel. Kortom, eindelijk echte grot. Mogelijk wordt dit de Salle “Enfin” gedoopt.
Naar rechts loopt de zaal verder in een nauwe hoge gang met concreties. De exploratie leidt ons, na een paar forse vernauwingen, tot in een ronde en hoge zaal (zowat 5 m hoog). Hier zetten we er een punt achter want we moeten vroeg thuis zijn en Annette zit bijna zonder licht. Maar we zijn heel content, zeker 75 m erbij en nog diverse vervolgen te doen (o.m. één dat sterk daalt). Maar op de terugweg beseffen we dat het parcours één opeenvolging is van lastige en vooral instabiele toestanden. Hier gaat nog veel werk mee gemoeid zijn!
De grot moet in totaal nu de 200 m benaderen. Maar het potentieel is vele malen groter: we zitten recht boven de ondergrondse Lembrée en eens we daarin geraken, is alles mogelijk!
Hier een filmpje van onze exploratie van gisteren. Zoals steeds bibberig filmwerk maar toch leuk.
http://scavalon.be/Movies/Diverse%20Explos%20Belgie/Grotte%20des%20Surprises%2018022013%20LQ.wmv
En voor wie het wil uitzitten, is er nog een filmpje beschikbaar dat tot op heden enkel intern in de club circuleerde. Het toont de ontdekking van de grot (Paul solo in maart 2012) alsook de eerste werkzaamheden. Een stukje anthologie dus.
http://scavalon.be/Movies/Diverse%20Explos%20Belgie/Grotte%20des%20Surprises%203%20dagen%20explo%20LQ.wmv
(NB: zoals altijd: wanneer de filmpjes niet openen, sla ze dan eerst op je schijf op)